حدیث
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: سرباز آقا - دوشنبه ٧ اردیبهشت ۱۳٩٤

 


 

دست دادن به هم و مصافحه

1- ابی عبیده گوید: من با حضرت امام باقر(علیه السّلام) هم کجاوه بودم و نخست من سوار می شدم و سپس ایشان سوار می شد و چون در کجاوه جا به جا می شدیم سلام می کرد و احوال پرسی مفصلی می نمود همانند مردی که مدتها است رفیق خود را ندیده است و دست می داد و مصافحه می کرد. گوید: و چون پیاده می شدیم، آن حضرت پیش از من پیاده می شد و چون من با آن حضرت روی زمین استوار می شدیم، سلام می کرد و احوال پرسی کسی را می کرد که از رفیق خود خبری نداشته، من گفتم: یاابن رسول الله، شما کاری می کنید که نمی کنند آن را کسانی که نزد ما هستند و اگر یک بار هم بکنند باز بسیار است. امام می فرمودند: مگر تو نمی دانی در مصافحه چه فضیلتی است؟ به راستی دو مومن به هم بر می خورند و یکی با دیگری دست می دهد و مصافحه می کند و پیوسته گناه آنها فرو می ریزد از آنها، چنانچه برگ درخت فرو می ریزند و خدا به هر دو نظر دارد تا از هم جدا شوند. 

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 531

2- حضرت امام باقر(علیه السّلام) فرمودند: به راستی که هرگاه دو مومن به هم برخورند و مصافحه کنند، خداوند دست خود را میان دو دست آنها درآورد و با هرکدام که بیشتر رفیق دیگر خود را دوست دارد مصافحه کند.

منبع : ص 533

3- ابی عبیده حذّاء گوید: با حضرت امام باقر(علیه السّلام) هم کجاوه شدم و در یکتای محمل با آن حضرت از مدینه به مکه رفتم و در میان راه پیاده شد و چون قضای حاجت کرد و برگشت گفت: دست خود را به من بده ای ابی عبیده، من دستم را به آن حضرت دادم و آن را فشرد تا درد آن را در انگشتان دریافتم، سپس فرمودند: ای ابا عبیده، مسلمانی نباشد که به برادر خود رسد و با او دست دهد و انگشتان خود را با انگشتان او درهم کند جز آنکه گناهان آنها بریزد از آنها چنانچه در روز زمستانی برگ از درخت فرو می ریزد.

منبع : ص 535

4- حضرت امام باقر(علیه السّلام) فرمودند: برای مومن شایسته است که چون یکی از آنها از رفیقش نهان شد به واسطه ی درختی، سپس به هم برخورند، به هم دست دهند و مصافحه کنند.

منبع : ص 537

5- رسول خدا (صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرموده اند: هرگاه یکی از شما به برادرش برخورد باید به او سلام کند و به او دست بدهد، زیرا خدا عزوجل بدین روش فرشته ها را گرامی داشته، شما هم کار فرشته ها را بکنید.

منبع : ص 537

6- رسول خدا (صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرموده اند: هرگاه برخورد کردید با درود و دست به هم دادن باهم برخورد کنید و چون از هم جدا شوید، به آمرزش جستن، از هم جدا شوید.

منبع: ص 539


7- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرمودند: شیوه ی مسلمانان بود که هرگاه با رسول خدا (صلّی الله علیه و آله و سلّم) به جنگی می رفتند و از جای پر درختی گذر می کردند و سپس از آنجا به فضای بازی بیرون می شدند ، به هم نگاه می کردند و دست هم دیگر را می گرفتند و مصافحه می کردند.

منبع : ص 539

8- حضرت امام باقر(علیه السّلام) فرمودند: هرگاه مردی به رفیق خود دست دهد، آنکه در دست دادن بپاید اجر بزرگتری دارد از آنکه دست خود را از میان دست او می کشد، هلا به راستی که گناهان فرو می ریزند در میان آنها تا هیچ گناهی به جا نماند.

منبع: ص 539

9- اسحاق بن عمار گوید: من خدمت حضرت امام صادق (علیه السّلام)وارد شدم با روی ترش و درهمی به من نگاه کرد، گفتم: چه شما را بر من دگرگون و خشمگین کرده است؟ فرمودند: آنچه تو را نسبت به برادرانت دگرگون ساخته، ای اسحاق به من خبر رسیده که تو دربانانی به در خانه ی خود نشانده ای تا فقراء شیعه را از تو برانند، من گفتم: قربانت، به راستی من از شهرت ترسیدم، فرمودند: از شهرت می ترسی و از بلا نمی ترسی؟ آیا نمی دانی که چون مومنان به هم برخورند و به هم دست بدهند و مصافحه کنند، خدا عزوجل رحمت بدانها فرو فرستد و نود و نه قسمت از آن، برای کسی است که رفیق خود را بیشتر دوست دارد و چون با هم موافقت کنن(باهم بایستند) رحمت آنها را فرو گیرد و چون باهم بنشینند تا صحبت کنند و گفتگو نمایند، نگهبانان فرشته ی آنها به هم گویند: باید ما به کناری برویم، شاید اینها باهم گفتار محرمانه ای دارند و خدا برآنها پرده کشیده است، من گفتم: مگر این نیست که خدا عزوجل می فرماید: ((به لب نراند سخنی را جز آنکه نزد او است نگهبانی آماده ))(ق آیه 18) فرمودند: ای اسحاق، اگر نگهبانان وی سخن آنها را نشنوند، به راستی که دانای اسرار بشنود و ببیند.

منبع : ص 539

10- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرمودند: رسول خدا (صلّی الله علیه و آله و سلّم) هرگز با مردی مصافحه نکرد که دست خود را از دست او بیرون کشد و ادامه داد تا او باشد که دست خود را از دست آن حضرت به در آورد.

منبع : ص 541

11- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرمودند: مصافحه کنید زیرا مصافحه کینه و حسد را ببرد.

منبع : ص 543

12- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرمودند: پیغمبر (صلّی الله علیه و آله و سلّم) حذیقه را ملاقات کرد و دست به سوی او دراز کرد و حذیقه دست خود را بازگرفت ، پیغمبر (صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرمود: ای حذیفه، دست به سویت باز آوردم و تو دست خود را از من بازگرفتی، حذیفه عرض کرد:یا رسول الله، شوق فراوان به دست شما فراهم است ولی من جنب بودم و نخواستم در جنابت دستم به دست شما بساید، پیغمبر(صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرمودند: آیا نمی دانی که چون دو مسلمان به هم برخورند و به هم دست بدهند، گناهانشان بریزد چنانچه برگ از درخت بریزد.

منبع : ص 543

 

www.ez12.persianblog.ir

با تشکر از انتخاب شما

کدهای اضافی کاربر :


Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت