حدیث
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: سرباز آقا - جمعه ۱٢ تیر ۱۳٩٤

 


 

خلقت فرشتگان

1- عبدالله بن سنان می گوید: از حضرت امام صادق (علیه السّلام) پرسش نمودم که ملائکه افضلند یا بنی آدم. حضرت در پاسخ از جدّش علی (علیه السّلام) حدیث نمود که فرموده اند: خداوند در ساختمان ملائکه، عقل را بدون شهوت مستقر ساخته است. و در حیوانات شهوت بدون عقل. اما در اولاد آدم، عقل و شهوت را با هم و در کنار هم قرار داده است. هر انسانی که عقلش بر شهوتش پیروز گردد برتر از فرشته است و هر انسانی که شهوتش بر عقلش غلبه کند بدتر و پست از حیوان است.

منبع:وسائل، جلد4، کتاب جهاد، باب وجوب غلبه العقل ص29

2- بارالها، حاملین عرشت که استحقاق درود و رحمت دارند کسانی هستند که از تسبیح تو دچار ضعف و سستی نمی شوند. از تقدیست ملول نمی گردند و عبادتت، آنان را خسته و فرسوده نمی نماید. این فرشتگان در راه انجام وظیفه، تقصیر و کوتاهی را به جای جد و جهد اختیار نمی کنند و هرگز از جذبه و حیرت در مقابل عظمت تو غافل نمی شوند...

بارالها درود فرست بر فرشتگانی که موقع ریزش باران با قطرات آن فرود می آیند، فرشتگانی که علل و عوامل وزش بادها در فرمان آنها است، فرشتگانی که مأمور مراقبت کوهها هستند، فرشتگانی که تو آنان را از سنگینی آبها و وزن مواد مخرب و مضر بارانها و همچنین علل تراکم و فشارشان آگاه ساخته ای.

منبع: دعای 3 صحیفه ی سجادیه

جبرئیل

(فرشته وحی الهی)

3- زراره از حضرت امام صادق (علیه السّلام) حدیث کرده است که فرموده اند: رسول آن کسی است که جبرئیل نزدش می آید، با وی سخن می گوید و او را می بیند همانطور که یکی از شما همنشین خود را مشاهده می کند.

منبع: بحار، جلد 3، ص 126

شگفتی خلقت فرشتگان

4- حضرت امام علی (علیه السّلام) می فرمایند: سپس آسمان های بالا را از هم گشود، و از فرشتگان گوناگون پُر نمود. گروهی از فرشتگان همواره در سجده اند و رکوع ندارند و گروهی در رکوعند و یارای ایستادن ندارند و گروهی در صف هایی ایستاده اند که پراکنده نمی شوند و گروهی همواره تسبیح گویند و خسته نمی شوند و هیچ گاه خواب به چشمشان راه نمی یابد، و عقل های آنان دچار اشتباه نمی گردد، بدن های آنان دچار سستی نشده، و آنان دچار بی خبریِ برخاسته از فراموشی نمی شوند. برخی از فرشتگان، امینان وحی الهی، و زبان گویای وحی برای پیامبران می باشند، که پیوسته برای رساندن حکم و فرمان خدا در رفت و آمدند. جمعی از فرشتگان حافظان بندگان، و جمعی دیگر دَربانان بهشتِ خداوندند. بعضی از آنها پاهایشان در طبقات پایین زمین قرار داشته، و گردن هاشان از آسمان فراتر، و ارکان وجودشان از اطراف جهان گذشته، عرش الهی بر دوش هایشان استوار است، برابر عرش خدا دیدگان به زیر افکنده، و در زیر آن، بالها را به خود پیچیده اند. میان این دسته از فرشتگان با آنها که در مراتب پایین تری قرار دارند، حجاب عزّت، و پرده های قدرت، فاصله انداخته است. هرگز خدا را با وَهم و خیال، در شکل و صورتی نمی پندارند، و صفات پدیده ها را بر او روا نمی دارند؛ هرگز خدا را در جایی محدود نمی سازند، و نه با همانند آوردن، به او اشاره می کنند.

منبع : نهج البلاغه، خطبه 1

 

www.ez12.persianblog.ir

با تشکر از انتخاب شما

کدهای اضافی کاربر :


Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت