حدیث
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: سرباز آقا - دوشنبه ٢٥ خرداد ۱۳٩٤

 

خدا و خلقت او

1- حضرت امام صادق (علیه السّلام) پس از آنکه شرحی درباره ی خلقت زرافه و ساختمانش با مفضل صحبت کرده و آن را از آفریده های عجیب خداوند به حساب آورده است می فرمایند: بلندی گردن زرافه و منفعتی که از آن عایدش می شود این است که محیط پیدایش و چراگاه این حیوان، جنگل های انبوه و سرزمینهایی است که از درختان سر به آسمان کشیده پوشیده شده است، زرافه به گردن دراز احتیاج داشت تا بتواند به آسانی برگ درختان را بخورد و از میوه های جنگلی تغذیه نماید.

منبع:بحار2،ص31

2- حضرت امام صادق (علیه السّلام) در توحید مفضّل ضمن شرح دقائق خلقت طیور، به اصل انطباق اشاره کرده و فرموده اند: خداوند بزرگ هر یک از موجودات زنده را مشابه و مشاکل محیط و برنامه ای که برای زندگیش مقدر شده آفریده است.

منبع: بحار2،ص32و33

3- حضرت امام صادق (علیه السّلام) به مفضّل فرمودند: آیا این پرنده ی پا بلند را دیده ای؟ آیا می دانی پای بلند برای او چه فایده ای دارد؟ زندگی این حیوان بیشتر در آبهای کم عمق است. او با پای بلندش مانند دیده بانی است که روی برج مراقبت قرار گرفته، با دقت آب را تحت نظر دارد، به محض آنکه کرم یا هر جنبنده ای را که برای تغذیه اش مناسب باشد مشاهده کرد آهسته به سویش پیش می رود تا آن را طعمه خود سازد. اگر پای این پرنده کوتاه می بود موقعیکه از پی صیدش می رفت شکمش با آب برخود می نمود، تلاطم آب، کرمها را به هیجان می آورد و از ترس می گریختند و پرنده گرسنه می ماند، خداوند این دو پای بلند را به حیوان داده است تا به غذای خود دست یابد و نقشه ی شکارش نقش بر آب نشود. مفضّل، به دیگر تدابیر خداوند در آفرینش این پرنده ، نیز دقت کن، می بینی هر طائر پا بلندی گردنش نیز دراز است. این هم آهنگی که بین بلندی پا و گردن برقرار شده از این جهت است که حیوان بتواند طعمه ی خود را به آسانی از زمین بردارد، چه اگر با وجود پای بلند، گردن کوتاهی می داشت به گرفتن غذای خود از زمین قادر نمی بود و چه بسا که خداوند با اعطاء گردن بلند به وی منقار دراز نیز داده است تا شرایط زندگی بر وی آسانتر و امکان انطباقش با محیط حیات سهلتر باشد.

منبع: بحار2،ص32و33

4- حضرت امام علی (علیه السّلام) ضمن سخنان خود درباره ی خلقت عجیب خفاش به این نکته اشاره کرده و فرموده اند: این حیوان در روز پلک بر حدقه می گذارد و دیده فرو می بندد و شب از پی روزی خود می رود. بزرگ و منزّه است خداوندی که شب را برای آن حیوان روز کوشش و تأمین زندگی قرار داده و روز را برایش شب قرار گرفتن و آرامش مقرر کرده است.

منبع: نهج الابلاغه،خطبه ی 154

 

www.ez12.persianblog.ir

با تشکر از انتخاب شما

کدهای اضافی کاربر :


Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت