حدیث
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: سرباز آقا - یکشنبه ۱۳ بهمن ۱۳٩٢

 

نیایش آن حضرت درباره توبه

1 خدایا، ای آن که زبان وصف کنندگان ز وصف فرومانَد.

2 ای آن که امید آرزوندان از تو فراتر نمی رود.

3 ای آن که مزد نیکوکاران نزد تو تباه نمی گردد.

4 ای آن که پرستندگان بیش از همه از تو می ترسند.

5 ای آن که پرهیزگاران بیش از همه از تو بیم در دل دارند.

6 این، جایگاه کسی است که گناهانش او را بازیچه دست خود کرده اند وخطاها عنان اختیارش را در کف گرفته اند وشیطان بر وی چیره گشته، واو از روی سستی در عمل به آنچه فرموده ای، کوتاهی کرده، واز سَر ِ فریب، آنچه را نهی کرده ای، مرتکب شده است؛

7 همچون کسی که نمیداند هستی اش در دست قدرت توست، یا همچون کسی که بخشش ِ بسیار تو در حقّ ِ خودش را انکار می کند، تا آن زمان که چون چشم بصیرتش گشوده شود وابرهای کوری از برابرش پراکنده گردند، ستم هایی را که در حقّ خود کرده، برشمرد، و در مخالفت هایی که با پروردگار خود ورزیده، بیندیشد. پس نافرمانی ِ بزرگ خود را بزرگ، و مخالفت ِ سنگین خود را سنگین می بیند.

8 آن گاه رو به سوی تو می آورد، در حالی که به تو امیدوار و از تو شرمنده است، و از سَر ِ اطمینان روی دلش را به آستان تو گردانیده، و با یقین خویش، طمع ورزانه، آهنگ تو کرده، و مخلصانه، با توشه ترس خود نزد تو آمده است. چشم امیدش از هرچه غیر تو که دیگران را به طمع انداخته بسته شده است، و دلش از ترس هرچه غیر تو که دیگران را به وحشت افکنده، تهی گشته.

9 اکنون با حال زار و نزار در حضورت ایستاده، و با فروتنی چشم بر زمین دوخته، و در پیشگاه عزّتت، سرش را به خواری فرود آورده، و فروتنانه، راز دلش را که تو به آن داناتری، با تو در میان نهاده، و متواضعانه برخی گناهان خود را شمرده، که تو شمارشان را بهتر می دانی، و از آن کارهای ناپسندی که به قضای تو مایه ی رسوایی اش گشته، به درگاه تو استغاثه می کند؛ گناهانی که خوشی های آنها از میان رفته است و فرجام های بدشان تا همیشه دامنگیر وی خواهد بود.

10 ای معبود من، اگر چنین بنده ای را کیفر دهی، عدل تو را منکر نشود، و اگر او را ببخشایی و به رحمت خود بنوازی، بخششت را[پیش لطف تو] بزرگ و شگفت نشمارد؛ زیرا تو پروردگار بزرگواری که آمرزش گناهان ِ سترگ در نگاهت بزرگ نباشد.

11خدایا، این منم که نزد تو آمده ام، در حالی که فرمانبردار تواَم به دعایی که بدان امر کرده ای، و خواهان وفا به وعده اجابتت هستم، آن جا که فرموده ای: (( بخوانیدمرا تا اجابت کنم شما را.))(1)

12 خدایا، پس بر محمّد وخاندانش درود فرست و با بخشش خود به من روی آور، همچنان که من با اعتراف خود به درگاه تو روی آورده ام، ومرا از پرتگاه گناهان برآور، آن سان که من خود را برای تو پَست گردانده ام، و لغزش هایم را در پرده عفو خود بپوشان، آن گونه که در انتقام گرفتن از من درنگ فرمودهای.

13خدایا، قصد مرا در فرمانبرداری ات استوارساز، و بصیرتم را در پرستش خود قوی گردان، ومرا به کارهایی توفیق ده که با آنها آلودگی گناه را از من بشویی، و چون بخواهی مرا بمیرانی، بر آیین خود و آیین پیغمبرت محمّد (ص) بمیران.

14 خدایا، اینک که در پیشگاه تو ایستاده ام، از گناهان بزرگ و کوچک، و بدی های پنهان و آشکار،و لغزش های گذشته و اکنون ِ خود به سوی تو باز می گردم؛ مانند کسی که بازگشته و دیگر اندیشه ی هیچ  گناهی را به خود راه نمی دهد و آهنگ گناه نیز خواهد کرد.

15 ای معبود من، تو خود در کتاب استوارت فرموده ای که بازگشت بندگانت را آغوش می گشایی و بدی هایشان را می آمرزی و آنان را که گناه به سوی تو باز می گردند دوست می داری. پس آن گونه که وعده فرموده ای، بازگشت مرا پذیرا شو، و چنان که بر عهده گرفته ای، از بدی های من در گذر، و آن سان که شرط کرده ای، محبّت خود را بر من لازم گردان.

16 ای پروردگار من، شرط من با تو این است که دیگربه کاری رو نکنم که پسند ِ تو نیست و بر عهده می گیرم که گِرد کاری نگردم که تو را خوش نمی آید، و پیمان می بندم که دوری گزینم از هر چه معصیت ِ توست.

17 خدایا، تو از من به آنچه می کنم آگاه تری. پس گناهانی را که می دانی، بر من ببخشای، و به قدرت خود، مرا به سوی آنچه دوست می داری برگردان.

18 خدایا، حقوقی  بر عهده ی من است که بعضی را به یاد دارم و برخی را فراموش کرده ام، ولی همه آنها پیش ِ چشم ِ همیشه بیدار ِ تو، ودر احاطه علم توست که فراموشی بدان راه نمی یابمد. پس تو خود آن حقداران را عوض ده، وگناه ِ مربوط به حقّ ِ ایشان را بر من ببخشای، و بار سنگین آن را بر دوش من سَبُک گردان، و مرا از انجام دادن ِ گناهی مانند آن در امان دار.

19خدایا، بازگشت من از گناه پایدار نخواهد ماند مگر این که تو مرا نگاه داری، و از خطاها باز نتوانم ایستاد مگر این که تو مرا نیرو دهی. پس با نیروی کفایت کننده مرا توانایی ده، و با عصمتی بازدارنده از گناه، یاری ام فرما.

20 خدایا، چه بسا بنده ای که از گناه به درگاه تو بازگردیده، وتو به علم غیب خویش می دانی که او توبه خود را خواهدشکست و بار دیگر به گناه و خطای خود باز خواهد گشت. پناه می برم به تو که چنین باشم. پس این توبه مرا توبه ای قرار ده که بعد از آن نیازمند توبه ای نشوم؛ توبه ای که بار گناهان گذشته را از من بردارد، ومرا در باقی عمر، از گزند ِ گناهان به سلامت دارد.

21 خدایا، من از نادانی خود نزد تو پوزش می طلبم، و برای کردار ناشایست خود، بخشایش می خواهم. پس بر من منّت گذار و در سایه رحمت خویش جایم ده و تفضّل فرما و بر من جامه عافیت پوشان.

22خدایا، من از هر کاری که خواست ِ تو نبوده یا دوستی ات را از میان می برده است، توبه می کنم: از هر اندیشه بد که به دلم راه یافته، و هر نگاه زیر چشمی ِ گناه آلود، وهر گفتار نابجای زبانم؛ توبه ای که با آن یکایک اعضایم از عقوبت های تو به سلامت مانند، و از خشم دردناک تو که تجاوزگران از آن در هراس اند، ایمنی یابند.

23خدایا، بر تنهایی من در پیشگاه خود، و تپش های قلبم از ترس خود، و لرزه های اعضایم از شکوه خود،  رحمت آور؛ زیرا گناهانم- ای پروردگار من- مرا در برابر توبه رسوایی افکنده است. اگر به خاموشی تن دهم، هیچ کس به جای من سخن نخواهد گفت، و اگر برای خود شفاعت خواهم، سزاوار آن نباشم.

24 خدایا، برمحمّد و خاندانش درود فرست و لطف خود را شفیع گناهان من ساز، و به آیین مهربانی خویش از بدی های من در گذر، و مرا به آنچه سزاوار آنم عقوبت مفرما، و سفره ی احسان خود را بر من بگستران، و زشتی های مرا در پرده پوشی نما، و با من همانند شخص پیروزمندی رفتار کن که بنده ای خوار و ذلیل در برابرش به زاری در افتاده و او آن بنده را به مهر می نوازد، یا همچون توانگری که بنده ای فقیر بر سَر ِ راهش نشسته و او آن بنده را بی نیاز می سازد.

25 خدایا، هیچ کس مرا پناه ندهد، پس عزّت تو باید مرا در پناه خود گیرد. هیچ کس پیش تو از من شفاعت نخواهد کرد، پس فضل تو باید شفیع من گردد. بسیاری گناهان مرا به هراس افکنده است، پس عفو تو باید مرا امان بخشد.

26 همه آنچه را گفته ام، از آن رونیست که از زشتی کار خویش بی خبرم و کردار ناپسند پیشین خود را از یاد برده ام، بلکه می خواهم آسمان تو و هر کس  در آن است، و زمین تو وهر کس بر روی آن است، همگی، پشیمانی ِ آشکار من در پیشگاه تو و توبه ام را کع با آن به تو پناه آورده ام، بشنوند،

27 تا شاید یکی از ایشان، به لطف تو، بر پریشان حالی ِ من دل بسوزاند، یا آشفتگی ام او را به رقّت آورَد ودر حقّ ِ من دعایی کند که آن را پیش از دعای من به استجابت رسانی، و یا از من شفاعتی کند که نزد تو از شفاعت من استوار تر باشد وبه سبب آن از بند خشمت رهایی یابم ودر حریم خشنودی ات چای نَهم.

28 خدایا اگر پشیمانی پیش  تو بازگشت به سوی توست، پس من پشیمان ترینم؛ و اگر گناه نکردن همان توبه کردن است، پس من توبه کارترینم؛ واگر پوزش خواهی از گناه سبب آمرزش است، پس من از تو پوزش می خواهم.

29 خدایا، همچنان که ما را به توبه فرمان داده ای و پذیرفتن توبه را بر عهده گرفته ای، و همان گونه که ما را به دعا بر انگیخته ای و اجابت آنرا وعده فرموده ای، پس برمحمّد وخاندانش درود فرست و بازگشت مرا به سوی خویش آغوش گشای، ومرا با ناامیدی از رحمت خود بر مگردان. این تویی که گناهکاران را می پذیری و با خطا پیشگان ِ باز گشته از گناه مهر می ورزی.

30 خدایا، برمحمّد وخاندانش درود فرست، زیرا تو ما را به همّت او راه راست بنمودی؛ و برمحمّد و خاندانش درود فرست، چون به هدایت او نجاتمان بخشیدی؛ و برمحمّد وخاندانش درود فرست؛ درودی که در روز رستاخیز و روز احتیاج  به تو، ما را دستگیر شود، که تو بر هر کار توانایی، و برآوردن ِ این خواسته ها بر تو آسان است.

(1): غافر(مومن)،60

(2): اشاره به آیه 25 سوره شوری: (( و اوست کسی که توبه را از بندگان خود می پذیرد و از گناهان در می گذرد...)).

(3): اشاره به آیه ی 222 سوره ی بقره: ((... خداوند توبه کاران را دوست دارد...)).

منبع: صحیفه سجادیه، ترجمه ی محمد مهدی رضایی

با تشکر از انتخاب شما

 

کدهای اضافی کاربر :


Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت