حدیث
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: سرباز آقا - یکشنبه ۱۳ بهمن ۱۳٩٢

 

نیایش آن حضرت هنگام ابتلا، یا هنگامی که کسی را به رسوایی گناه گرفتار می دید

1خدایا، ستایش برای توست که می دانی و می پوشانی، و با این که از باطن ِ همه خبرداری، عاقیت می بخشی. هریک از ما چون خود را به عیب و کاستی آلود،او را مشهور خاص و عام نساختی، و چون دست خود را به زشتی ها گشود، رسوایش نساختی، و چون در پنهان بدی ها را مرتکب شد،آن ها را آشکار نکردی.

2 چه بسا نهی را که مرتکب شده ام، و چه بسا امر تو را که از آن سر پیچیده ایم، در حالی که تو ما را بر آن امر و نهی کرده بودی. چه بسا خطاها که از ما سر زده است و تنها تو از آنها باخبر گردیده ای، نه دیگر بینندگان، وتو بیش از دیگران بر افشای آنها توانا بودی. عافیت تو برای ما، پرده ای بود در برابر چشمانشان، و سدّی بر سَرِ راه گوش هاشان.

3 چنان کن که آن اسباب شرمندگی ما که پوشیده داشته ای، و آن زشتی و عیب که پنهان نموده ای، پندی باشد برای ما، و ما را از بد رفتاری و آلوده شدن به گناه باز دارد، و مایه ی کوششی شود برای رسیدن به توبه ی معصیت زدا، ودر آمدن به راه پسندیده.

4 وقت ِ این کوشش را نزدیک ساز و ما را به غفلت دچار مکن؛ چرا که ما روی نیاز به درگاه تو آورده ایم و از گناهان به سوی تو بازگردیده ایم.

5 خدایا، درود فرست بر محمّد وخاندان او که ایشان را از میان آفریدگانت برگزیده ای، ناب ترین ِ مردمان و پاکیزگان اند، و چنان کن که ما، آن سان که خود فرمان داده ای، گفته هایشان را به گوش جان بشنویم وحُکمشان را فرمان بریم.

منبع: صحیفه سجادیه، ترجمه ی محمد مهدی رضایی

با تشکر از انتخاب شما

کدهای اضافی کاربر :


Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت