حدیث
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: سرباز آقا - یکشنبه ۱۳ بهمن ۱۳٩٢

 

نیایش آن حضرت در طلب عفو و بخشایش

1 خدایا، بر محمّد وخاندانش درود فرست و روی ِ شهوت ِ مرا ازهر چیز ِ حرامی بگردان، ودستِ آزمندی مرا به هیچ گناهی مرسان، و مرا از آزردن هر مرد و زن ِ مومن و مسلمان بر کناردار.

2خدایا، اگر بنده ای در حقّ من به کاری دست زده که تو او را از آن بازداشته ای، یا آبروی مرا، که تو حرمت آن را بر او لازم گردانیده ای، به ناحق ریخته است، و در این حال از دنیا رفته، یا زنده است و حقّ من بر گردن ِ وی باقی است، او را در ستمی که بر من روا داشته بیامرز، و در حقّی که از من با خود برده است ببخشای، و او را به سبب آنچه با من کرده سرزنش مفرمای، و بدی هایش را پیش چشمش میاور که آزرده خاطرشود. این عفو و بخشایش ِ بی دریغ و بخشش ِ رایگان من درباره آنان را پاک ترین صدقه و برترین عطیّه ای قرار ده که صدقه دهندگان و تقرّب جویان به دیگران می بخشند،

3 و در عوض این گذشت، از من درگذر، و در برابرِ دعایم در حقّ آنان، بر مت رحمت آور، تا هر یک از ما به مدد فضل تو به سعادت رسیم و به احسان تو روی رهایی بینیم.

4 خدایا، اگر بنده ای از بندگانت از من آسیبی دیده، یا از جانب من به او آزاری رسیده، یا من به دست ِ خود و یا به وسیله کسی بر او ستمی کرده ام و حقّش را تباه ساخته و مانع دادخواهی اش شده ام، بر محمّد و خاندانش درود فرست و با توانگری ِ خود رضایت او را از من فراهم ساز، و حقّش را تمام و کمال ادا فرما.

5 سپس مرا بری گردان از آنچه حکم تو بر من لازم کند، و رهایی بخش از آنچه عدل تو فرمان دهد؛ زیرا نیروی من تاب انتقام تو را ندارد، و توان من با خشم تو برابری نتواند، که اگر طبق حق، و برابر آنچه کرده ام، مرا پاداش دهی، هلاکم کرده ای، و اگر مرا با رحمت خود نپوشانی، به نابودی ام افکنده ای.

6خدایا، ای معبود من، از تو بخشش چیزی را می خواهم که عطای آن از تو هیچ نمی کاهد، و برداشتن ِ باری را خواستارم که بر گرفتن آن برتو دشوار نمی آید.

7ای معبود من، از تو می خواهم که نَفس مرا ببخشایی؛نَفسی که آن را نیافریدی تا با آن زیانی را برطرف سازی یا به سودی دست یازی، بلکه آن را آفریدی تا قدرت خویش را بر آفریدن ِ مانندِ آن به اثبات رسانی، و آن را دلیلی بر خلقت شبیه آن قرار دهی.

8 از تو می خواهم که بار سنگین گناهم را که بر من گرانبار گردیده، از من برداری، و از تو مدد می جویم بر تحمّل بار سنگینی که مرا به زانو درآورده است.

9پس بر محمّد وخاندانش درود فرست ونَفس مرا که بر خود ستم نموده، ببخشای، و رحمت خود را بگمار که بار گناهان مرا از من بردارد. چه بسا رحمتت به گنکاران رسیده، و چه بسا آمرزشت ستمکاران را در برگرفته است.

10 پس  بر محمّد و خاندانش درود فرست و مرا نمونه ی کسانی قرار ده که با آمرزش ِ خویش آنان را از لغزشگاه های خطاکاران فرا برده ای، و به توفیق خود از گرداب های هلاک مجرمان رهانیده ای، تا سرانجام به یُمن عفو تو از بند خشمت رها شده اند و به احسانت از کمند ِ عدل تو آزاد گردیده اند.

11 معبود من، تو اگر چنین کنی، این لطف را در حقّ کسی روا داشته ای که سزاوار ِ عذاب ِ تو بودن را منکر نمی شود، و خود را از این که مستحقّ ِ خشم تو گردد، بری نمی داند.

12 معبود من، در حق کسی لطف کرده ای که ترسش از تو، از آزمندی اش در تو افزون تر است، و نا امیدی اش از رهایی، از امیدش به رهایی استوار تر، امّا این نا امیدی اش نه از رحمت توست و امیدواری اش نه از سَری مغرور شدن به بخشش تو، بلکه از آن رو ناامید است که کارهای نیکش در میان کارهای بدش اندک می نماید، و بهانه های او در انجام ندادن وظایفش دیر نمی پاید.

13 امّا تو، معبود من، سزاواری مه صدّیقان به رحمتت فریفته نشوند وگنهکاران از بخششت ناامید نگردند؛ زیرا تو آن پروردگار بزرگی که فضل و احسان خود را از هیچ کس دریغ نمی داری، و در گرفتن خقّ خود بر کسی سخت نمی گیری.

14 یاد  تو والاتر است از هرچه یاد کنند، و نام های تو منزّه تر است از آن که دیگران بر خود نهند. نعمت های تو در میان آفریدگانت پراکنده است؛ پس بر لین نعمت ها تو را سپاس ای پروردگار هستی ها.

منبع: صحیفه سجادیه، ترجمه ی محمد مهدی رضایی

با تشکر از انتخاب شما

کدهای اضافی کاربر :


Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت