حدیث
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: سرباز آقا - سه‌شنبه ۱٥ بهمن ۱۳٩٢

 

نیایش آن حضرت در بدرود ماه رمضان

1 خدایا، ای آن که در برابر آنچه می دهی، پاداش نمی خواهی.

2 ای آن که از بخشش خود پشیمان نمی شوی.

3 ای آن که پاداش بنده ات را نه هموزن ِ آنچه کرده، بالکه افزون تر می دهی.

4 تو بی استحقاق ِ ما نعمت می دهی، و از روی تفضّل گناه را می آمرزی. عذاب تو عین ِ عدالت است، و حکم تو خیر و صلاح ما.

5 اگر عطا کنی، آن را منّت نیامیزی، و اگر منع کنی، از روی ستم نباشد.

6 به هر کس که سپاست گوید، جزا می بخشی، حال آن که تو خود سپاس گفتن را به او الهام کرده ای،

7 و به هر کس که تو را ستایش کند، پاداش می دهی، حال آن که تو خود به او ستایشگری آموخته ای.

8 بر گناه کسی پرده می افکنی که اگر می خواستی، رسوایش می کردی، و به کسی نعمت می دهی که اگر می خواستی، او را نعمت نمی دادی، و ان دو یکی سزاوار رسوایی و دیگری سزاوار منع تو بود، ولی تو کارهای خود را برتفضّل بنا نهاده ای و قدرتت را در مسیر آمرزش گناه جاری ساخته ای.

9 با هر کس که نافرمانی ات کرده بردبارانه رفتار می کنی، و آن را که خواسته بر خود ستم ورزد، مهلت می دهی. آری، تو با ایشان مدارا می کنی تا وقتی که به سوی تو برگردند، و عذابشان را به تاخیر می اندازی تا وقتی که به توبه کنند، تا آن کسی که هلاک می شود، بی رضای تو در ورطه نابودی نیفتد، و آن که تیره بخت می گردد، به نعمت تو تیره بختی نیابد مگر پس از آن که دیگری عذری نبیند و حجّت بر وی تمام شود. این همه، از لطف و کرم توست ای خدای بخشنده، و بهره ای از مهربانی و عطوفت توست در حقّ ِ ما، ای خداوند پُر شکیب.

10 تویی که برای بندگانت دری به سوی آمرزش خود گشوده ای و آن را ((توبه)) نامیده ای، و برای رسیدن به این در، از وحی خویش راهنمایی  قرار داده ای تا آن را گم نکنند. ای آن که نامت بلند و جاوید است، خود فرمودی: ((خالصانه به سوی خدا بازگردید؛ باشد که پروردگارتان گناهان شما را بیامرزد و شما را به باغ هایی وارد کند که از زیر درختان آن جویباران جاری است.

11 آن روز که خدا پیامبر و کسانی را که با او به اسلام گرویده اند، خوار و درمانده نمی گردانَد. نورشان پیشاپیش  و از سمت راستشان در حرکت است. می گویند:(( ای پروردگار ما، نورمان را به کمال رسان و ما را ببخشای، که تو بر هر کارتوانایی.))(1) اینک آن کس که از داخل شدن به منزلگاه توبه، پس از گشایش ِ در و بودن ِ راهنما، غفلت نماید، چه بهانه ای تواند داشت؟

12 تویی که در معامله با بندگانت، به سود آنان بر قیمت می افزایی، و می خواهی که در این تجارت سود بسیار برند، و با فرود اآمدن به درگاه تو رستگاری و فزونی یابند. ای آن که نامت بلند وجاوید است، خود فرمودی: (( هرکس کاری نیک کند، ده برابر پاداش یابد، و هرکس کاری بد مرتکب شود، جز همانند آن کیفر نبیند.))(2)

13 و فرمودی: (( کار آنان که دارایی خود را در راه خدا انفاق می کنند، به کار دانه ای مانَد که هفت خوشه برویاند و در هر خوشه سد دانه باشد. و خدا این شماره را برای هرکس که بخواهد، چند برابر می افزاید.))(3) . فرمودی: (( کیست آن که خدا را قرض الحسنه ای دهد تا ان را برای او به چندین برابر افزون کند.))(4) و همانند این آیات که در قرآن در باب افزایش حَسشنات نازل کرده ای.

14 تویی که به سخن خود که از عالم غیب فرستادی و با ترغیب بندگانت به آنچه سودشان در آن است، آنان را به چیزهایی راه نمودی که اگر پنهان کرده بودی، چشم هاشان نمی دید و گوش هاشان صدای آن را نمی شنید و اندیشه هاشان بدان راه نمی یافت. از این رو، فرمودی: (( به یاد من باشید تا به یاد شما باشم، و سپاس من گویید و مرا ناسپاسی مکنید.))(5) و فرمودی:(( اگر سپاس من گویید، شما را نعمت بیفزایم، و اگر کفران ِ نعمت کنید، بی شک عذاب من سخت است.))(6)

15 و فرمودی: ((بخوانید مرا تا اجابت کنم. آنان که از بندگی من سر می پیچند، زود باشد که با ذلّت و خواری به دوزخ درآیند.))(7) پس دعا به درگاه خود را عبادت خواندی و ترک آن راسرکش، و تهدید کردی که ترک آن سبب داخل شدن به دوزخ است در عین خواری و ذلّت.

16 بدین سبب، تو را با انعام و بخششت به یاد آوردند، و با فضل و احسانت سپاس گفتند، و به فرمانت تو را خواندند، و در راه تو صدقه دادند تا از تو افزونی ِ نعمت خواهند، و بدین وسیله، از خشم تو رهایی جستند و به خشنودی ات رستگار شدند.

17 اگر یکی از آفریدگان تو دیگری را به چیزی راه می نمود که تو بندگانت را به آن دلالت کرده ای، او را به نیکوکاری و نعمت دهی وصف می کردند و به هر زبانی می ستودند. پس حمد و ستایش برای توست تا آن جا که راهی به سپاس تو یافت شود و تا آن زمان که لفظی که با آن ستایش تو کنند و معنایی که با آن حمد تو گویند، باقی باشد.

18 ای آن که احسان و بخشش خود بندگانت را به حمد و ثنای  خود فراخواندی و ایشان را در میان نعمت ها و عطایا فروپوشاندی، چه آشکار است نعمت های تو در زندگی ما، و چه بسیار و گسترده است بخشش تو در حقّ ما، و نیکی تو که آن را ویژه ما گردانده ای.

19 تو ما را به آیین برگزیده ات و دین پسندیده ات و راه آسانت هدایت کردی، و شیوه تقرّب جستن به خود و رسیدن به کرامت خود را به ما شناساندی.

20 خدایا، تو ماه رمضان را از گزیده ترین وظایف و ویژه ترین واجبات خود قرار دادی؛ماهی که آن را در میان ماه های دیگر ممتاز ساخته ای، و از میان همه ی زمان ها و روزگارها آن را برگزیده ای، و بر همه ی اوقات سال برتری اش داده ای؛ زیرا قرآن و نور را در آن فرو فرستاده ای، و ایمان بندگانت را به کمال رسانده ای، و روزه را در آن واجب نموده ای، و مردم را به شب زنده داری در این ماه راغب فرموده ای، و شب قدر را، که از هزار ماه بهتر است، بزرگ و گرامی داشته ای. 

21 با ماه رمضان، ما را بر امّت های دیگر برتری دادی، و با فضیلت این ماه ما را برای سبقت جُستن از ملّت های دیگر اختیار کردی. پس به فرمان تو روزهایش را روزه داشتم و به یاری ِ تو شب هایش را به عبادت برخاستیم؛ در حالی که با این روزه و شب زنده داری، خود را در معرض رحمتی نهادیم که بر ما عرضه داشته بودی، و آن را وسیله رسیدن به ثوابت قرار دادیم. بر عطای آنچه از تو خواهند، قدرت داری، و آنچه از فضل تو طلب کنند، می بخشی، و به آن کس که قرب تو جوید، نزدیکی.

22 این ماه مبارک، در میان ما به شایستگی زیست، و به نیکی همنشین ماگردید، و گران مایه ترین سودهای اهلجهان را به ما بخشید. سپس چون زمانش به انجام رسید و مدّتش به سر آمد و شمار روزهایش پایان گرفت، از ما جدا شد.

23 اینک او را بدرود می گوییم؛همچون بدرود  گفتن کسی که فراقش بر ما دشوار است و رفتنش ما را دچار اندوه و وحشت می کند و عهدی نگه داشتی و حرمتی رعایت کردنی و حقّی گزاردنی از وی را بر ما لازم می گردانَد. پس می گوییم: سلام بر تو ای بزرگ ترین ماه خدا، و ای عید دوستان خدا.

24 سلام بر تو ای گرامی ترین اوقاتی که همنشین ما بودی، و ای بهترین ماه در همه ی روزها و ساعت ها.

25 سلام بر تو ای ماهی که در آن آرزوها در دسترس آیند و بسی کارها ی نیک انجام شود.

26 سلام بر تو ای همنشین که تا هستی پُر قدر و منزلتی، و چون از ما جدا شوی، فراق تو دردناک است. ای مایه امید که دوری ات برای ما سخت و رنج افزاست.

27  سلام بر تو ای همدمی که چون آمدی، بر دل ما آرامش آوردی و شادمان کری، و چون سپری شدی، ما را در وحشت ِ تنهایی گذاشتی و درد فراق افزودی.

28 سلام بر تو ای همسایه ای که در مجاورت تو دل ها نرم و رقیق شوند و گناهان رو به کاستی روند.

29 سلام بر تو ای مددکاری که ما را در مقابله با شیطان یار بودی،  و ای رفیقی که راه های نیکی کردن را پیش پای ما هموار نمودی

30 سلام بر تو، که تا هستی، چه بسیار کسانی را خدا از آتش می رهانَد، و چه بسیار کسانی که حرمت تو را نگه می دارند و بخت نیک می یابند.

31 سلام بر تو، که چه بسیار گناهان ما را نابود کردی، و چه بسا عیب های گوناگون راه پرده پوشیدی.

32 سلام بر تو، که بر گناهکاران چه طولانی بودی، و چه پُر شکوه بودی در دل های مومنان.

33 سلام بر تو ای ماهی که  روزهای دیگر سال با تو رقابت و همچشمی نتوانند.

34 سلام بر تو ای ماهی که وجودت مایه سلامت ما از هر گزند وآفت بود.

35 سلام بر تو که از همنشینی ات کرهت نداشتیم و با تو بودن، برای ما ناپسند نمی آمد.

36 سلام بر تو که با برکت بسیار به ما روی آوردی و ما را از چرک های گناه شست وشو دادی.

37 سلام بر تو که از سَرِ بیزاری بئرودت نگویی، واز سشرِ ملالت روزه ات را ترک نکنیم.

38 سلام بر تو که پیش از آمدنت در آرزوی تو بودیم، و پیش از رفتنت، به اندوه جدایی دچار شدیم.

39 سلام بر تو که چه بسیار بدی ها به یُمن تو از ما بگردید، و چه بسیار خوبی ها به سوی ما روان گردید.

40 سلام بر توو آن شب قدری که بهتر ز هزار ماه است.

41 سلام بر تو که دیروز چون با ما بودی، به سختی دابسته ات بودیم، و فردا که از میان ما خواهی رفت، از جان و دل آرزومند آمدنت هستیم.

42 سلام بر تو و فضل تو که اینک از آن محروم مانده ایم. سلام بر آن برکتهای پیشین که از ما گرفته شده است.

43 خدایا، ما مدّتی را در این ماه به سر بردیم؛ ماهی که ما را بدان شرافت بخشیدی، و به احسان خویش ما را شایسته ی آن گردانیدی؛ در حالی که مردم بدکردار ِ تیره بخت، قدر آن را نشناختند و به سبب شوربختیِ خویش از فضل آن محروم شدند.

44 تو ما را به شناخت این ماه توفیق و برتری عنایت کردی، و به شیوه برخورداری از آن راه نمودی. توفیقمان دادی که روزهایش را روزه بداریم و شب هایش را با عبادت به صبح آوریم؛ اگرچه کوتاهی کردیم و از حقّ ِ بسیار ی آن، اندکی را به جا آوردیم.

45 خدایا، ستایش برای توست؛ ستایشی از سَرِ اعتراف به بدکرداری و اقرار به سستی و کوتاهی. برای رضای توست که از صمیم دل پشیمانیم، و با زبان خود،از سَرِ صدق پوزش طلبانیم. پس در برابر آن کوتاهی ای که در این ماه در عبادت بو بدان دچار شده ایم، ما را پاداش ده تا با آن خیری را دریابیم که دلخواه ما بوده است، و اندوخته های گوناگون را که آرزو داشته ایم، در عوض بستانیم.

46 پوزش ما را بپذیر که در این ماه در ادای حقِّ تو کوتاهی کردیم، و عمر ما را به ماه رمضان آینده برسان،و چون ما را به آن رسانیدی، کمک کن تا به نایل شویم که تو را سزاست، و طاعتی را برپا داریم که درخور این ماه است، و ما را پیوسته به کارهای نیکی موفّق ساز که حقِّ تو را در این دو ماه، این رمضان و رمضان دیگر، از ماه های عمرمان، تدارک نماید.

47 خدایا،اگر در این ماه گِرد گناهی کوچک یا بزرگ گردیده ایم، یا آن را مرتکب شده ایم، یا به عمد خطایی کرده ایمف یا از روی فراموشی بر خود ستمی روا داشته ایم، ویا حرمت دیگری را نپاییده ایم،  بر محمّد وخاندانش درود فرست وبر گناهان ما پرده بپوشان، وبه بخشایش خویش از ما درگذر، وما را پیش چشم سرزنش کنندگان قرار مده، و زبان طعنه زنان را بر ما دراز مکن، و با مهربانی ِ بی پایان و فضل کاستی ناپذیر خود ما را به کاری وادار که آنچه را در این ماه از ما نمی پسندی، فرو ریزد و بپوشانَد.

48 خدایا، بر محمّد وخاندانش درود فرست و اندوه فراوان ِ ما را در فراق این ماه پاداش نیکو عطاکن، و رور عید و روزه گشودن ِ ما را مبارک ساز، و آن را از بهترین روزهایی قرار ده که بر ما گذشته و آمرزش تو را به سوی ما آورده و گناهانمان را زدوده است، و گناهان پنهان و آشکار ما را ببخشای.

49 خدایا، اکنون که این ماه به پایان رسید و جامه ی زمان را به دور افکند، تو نیز جامه ی گناهان را از ما در آور و به دور افکن، و با رفتنش، بدی های  ما را بِبَر، و ما را به سبب آن، از نیک بخت ترین روزه داران و پر نصیب ترین و بهره من ترین ِ آنان قرار ده.

50 خدایا،اگر کسی از روزه داران، چنان که باید، حقِّ این ماه و حرمتش را، پاس داشته، و به احکام آن عمل کرده، و از گناهان دوری ورزیده، یا به وسیله ای به تو تقرّب جسته که خشنودی و رحمتت را برای او در پی داشته است، همانند آنچه به او می بخشی، از خوان ِ بی‎نیازی ات به ما نیز ببخش، و چندین برابرِ آن را از فضل خود به ما ارزانی کن، که فضل تو کاستی نمی گیرد و گنجینه های تو نقصان نمی پذیرد، بلکه پیوسته در حال فزونی است، و معادن احسان تو نابود نمی گردد، و بخشش ِ بی زحمت و آماده، بخشش ِ توست.

51 خدایا، بر محمّد وخاندانش درود فرست و برای ما ثوابی قرار ده؛مانند ثواب کسی که این ماه را تا روز رستاخیز روزه داشته و در کار عبادت تو بسیار کوشیده است.

52 خدایا، ما در این روز فطر که آن را برای مومنان روز عید و شادی، و برای دینداران هنگامه ی اجتماع و همکاری قرار داده ای، از هر گناهی که مرتکب شده ایم، و هر کار زشتی که پیش از این کرده ایم، و هر اندیشه ی بد که که در دل خود نهان داشته ایم، دست برمیداریم و به سوی تو می آییم؛ همچون کسی که دیگر خیال بازگشت به گناه را ندارد و دیگر مرتکب هیچ گناهی نخواهد شد؛ خالصانه و بدن ذرّه ای شک و تردید.پس بازگشت ِ ما را آغوش گشای و از ما خشنود باش، و ما را بر ترک گناه استوار بدار.

53 خدایا،ما را از عذاب آتش دوزخ بترسان و به ثوابی که وعده فرموده ای مشتاق گردان، تا دریابیم لذّت آنچه را از تو می خواهیم، و اندوه آنچه را از ان به تو پناه آورده ایم.

54 و ما را در زمره کسانی در آور که به تو روی آورده اند و تو محبّت خود را نصیبشان کرده ای و بازگشت آنان را به طاعت خود پذیرفته ای، ای دادگرترین ِ دادگران.

55 خدایا، از گناه پدران و مادران ما، و از گناه همکیشان ما درگذر؛ چه آنان که از این جهان رخت بربسته اند و چه آنان که تا هنگامه ی قیامت به دنیا آیند.

56 خدایا، بر محمّد، پیامبر ما، و خاندانش درود فرست،همپنان که بر فرشتگان مقرب خود درود می‎فرستی.،بر او و خاندانش درود فرست، آن گونه که بر پیامبران مُرسَلِ خود درود می فرستی.بر او و خاندانش درود فرست ، آن سان که بر بندگان شایسته خود درود می فرستی، و برتر از درود آنان، ای پروردگار هستی ها؛ درودی که فضل و برکت آن به ما رسد، و سود آن نصیب ما گردد، و دعای ما با آن مستجاب شود. تو بزرگوار تر کسی هستی که همه رو به سوی او می آوردند، و کارساز تر کسی که بر او توکِل می کنند، و بخشنده تر کسی که از فضل او بخشش می خواهند، که تو بر هر کار توانایی.

(1): تحریم،8

(2): انعام،160

(3): بقره،261

(4): بقره 245

(5): بقره،152

(6):ابراهیم،7

(7):،غافر،60

منبع: صحیفه سجادیه، ترجمه ی محمد مهدی رضایی

با تشکر از انتخاب شما

 

کدهای اضافی کاربر :


Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت