حدیث
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: سرباز آقا - سه‌شنبه ۱٥ بهمن ۱۳٩٢

 

نیایش آن حضرت در تضرّع و اظهار خاکساری

1 ای معبود من، تو را می ستایم- و تو سزاوار هر ستایشی- بدان سبب که در حقِّ من نیکی ها کردی، و نعمت های فراوان به من بخشیدی، و عطایای بسیار ارزانی فرمودی، و به رحمت خود مرا بر دیگران برتری دادی، و نعمت خویش را بر من تمام گرداندی. تو درباره ی من چندان خوبی و احسان کرده ای که دست شکر و سپاس من از آن کوتاه است.

2 آری، اگر نبود احسان تو و نعمت های بسیارت، من بهره ی خود را به دست نمی آورم ونَفس خود را اصلاح نمی کردم؛، ولی تو پیش از آن که درخواست کنم، به من احسان فرمودی، و در همه کارها از دیگران بی نیازم کردی، و سختی ِ بلا را از من دور ساختی، و حکم سهمگین خود را از من بازداشتی.

3 ای معبود من، چه بسیار بلای بیش از طاقت که از من بگرداندی، و چه بسیار نعمت که چشم دلم را بدان روشنی بخشیدی، و چه بسیار احسان که از روی بزرگواری در حقّ ِ من روا داشتی.

4 تویی که هنگام ناچاری و بیچارگی، دعایم را به اجابت رساندی، و چون به پرتگاه ِ گناه افتادم، دستم را گرفتی و مرا آمرزیدی و حقّ مرا از دشمنانم ستاندی.

5 ای معبود من، هرگاه از تو چیزی خواسته ام، بخیلت نیافته ام، و هرگاه آهنگ ِ دیدار تو کرده ام، گرفته و درهم نبوده ای، بلکه دیده ام دعای مرا می شنوی و آنچه خواسته ام عطا می کنی، و دیده ام در هر حالتی که هستم، و در هر زمانی که به سر می برم، و نعمت های فراوانت بر من ارزانی شده است. از این روست که تو نزد من درخور ِ ستایش و احسانت پیش من نیکوست...

6 جان و زبان و عقل من تو را ستایش کنند؛ ستایشی که به حدّ کمال خود و حقیقت ِ سپاست نایل آمده و منتهای خشنودی تو از من است. پس مرا از شدّت ِ خشم خود رهایی ده.

7 ای جان پناه من در آن هنگام که راه های گوناگون مرا در یافتن ِ راه رستگاری به رنج و سختی می افکنند. ای بخشنده ی گناه من، اگر تو زشتی های مرا از چشم مردم نمی پوشاندی، من از رسوایان بودم. ای آن که با یاری خود مرا توانایی بخشیدی، اگر یاری ام نمی کردی، از شکست خوردگان بودم. ای آن که پادشاهان در پیشگاه تو یوغ ذلّت و خواری را بر گردن نهاده اند و از قدرت و سختگیری ات هراسان اند. ای آن که پرهیزگاریِ بندگان را سزاواری، و ای آن که نام های نیکو داری، از تو می خواهم که مرا ببخشایی و بیامرزی؛ زیرا نه بی گناهم که روی عذرخواهی داشته باشم، نه نیرویی دارم که بر تو پیروز شوم، و نه گریزگاهی که بدان بگریزم.

8 از تو می خواهم که از گناهانم درگذری، و از آن گناهان که مرا در بند خود کرده و از همه سو احاطه نموده و از پرتگاه ها نابودی فرو افکنده است، پوزش می خواهم.ای پروردگار من، از گزند آن معاصی، توبه کنان به سویت گریخته ام، پس توبه ام را بپذیر. به درگاهت پناه آورده ام، پس پناهم ده. از تو پناه می جویم، پس مرا خوار مساز. نیاز خواه تواَم. پس نعمت خویش را از من دریغ مدار. در تو آویخته ام، پس دستم را رها مکن. خواهان لطف تواَم، پس نومیدم برمگردان.

9 ای پروردگار من، تو را می خوانم، در حالی که درویشم و نالان و ترسان و نگران و بیمناک وفقیر، و از درگاه تواَم گریزی نیست.

10 ای معبود من، پیش تو شکایت می کنم از ناتوانی ام در شتاب ورزیدن به سوی وعده هایی که به دوستانت داده ای، و دوری گزیدن از چیزهایی که دشمنانت را از آنها ترسانده ای، و شکایت می کنم به تو از فراوانی اندوه و وسوسه نَفسِ خویش.

11 معبودِ من، تو مرا به نیّت بَدم رسوا نساختی، و به سبب گناهانم به ورطه ی نیستی نینداختی. چون می خوانمت، پاسخ می گویی؛ اگر چه هنگامی که تو مرا به سوی خود می خوانی، درنگ می ورزم. هر حاجت که خواهم، تنها از تو خواهم، و هرجا که باشم، راز دل با تو در میان می گذارم. جز تو را نمی خوانم و جز به تو امید نمی بندم.

12 پیوسته فرمانبردارم؛ چرا که هر کس شکایت پیش تو آورَد، آن را می شنوی، و هر کس بر تو توکّل کند، به او روی می آوری، و هر کس در تو می آویزد، او را هایی می بخشی، و هر کس به تو پناه آورَد، غم واندوهش را می بَری.

13 پس معبود من، مرا به سبب اندک بودن سپاسم، از خیر آن جهان و این جهان محروم ساز، و گناهانم را که خود از آن آگاهی، بیامرز.

14 با این همه، اگر عذابم کنی، چه می توانم گفت، که من ستمکارم، سهل انگارم، تبهکارم، گنهکارم، مقصّرم،لاابالی و غافل از بهره ی خویشم. امّا اگر مرا بیامرزی، چه جای شگفتی، که تو مهربان ترینِ مهربانانی.

منبع: صحیفه سجادیه، ترجمه ی محمد مهدی رضایی

با تشکر از انتخاب شما

 

کدهای اضافی کاربر :


Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت