حدیث
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: سرباز آقا - سه‌شنبه ۱٥ بهمن ۱۳٩٢

 

نیایش آن حضرت در اصرار ورزیدن بر دعا

1 ای خدایی که  نه در زمین چیزی از تو پوشیده می ماند و نه در آسمان، و چگونه چیزی که خود آن را آفریده ای، از تو پنهان تواند بود ای معبود من؟ یا چگونه چیزی را که خود پدید آورده ای، شماره نتوانی کرد؟ یا چگونه چیزی که تدبیر کارش به دست توست، از چشمت پنهان شود؟ یا چگونه می تواند از تو بگریزد کسی که بی رزق و روزی ِ تو زنده نخواهد بود؟ و یا چگونه از بندِ اراده ات رهایی یابد آن کس که جز در قلمرو ِ فرمانروای ات راهی برایش نیست.

2 پاک ومنزّهی تو، از آفریدگان ِ تو آن کس که بیش تر تو را بشناسد، از تو بیش تر می ترسد، و آن کس که طاعتش بیش از دیگران باشد، فروتنی اش در پیشگاه تو بیش تر خواهد بود، و خوارترینِ آنان کسی است که روز اش را تو می دهی، ولی او دیگری را پرستش می کند.

3 پاک ومنزّهی تو، آن کس که به تو شرک می ورزد و فرستادگانت را دروغ می پندارد، از پادشاهی ات نتواند کاست. آن کس که حکم تو را بر نمی تابد، نتواند از فرمان تو سرپیچد، و آن کس که قدرتت را منکر می شود، خود را از سلطه ی تو باز نتواند داشت، و آن کس که جز تو را می پرستد، از دست تو راه گریزش نیست، و آن کس که دیدار تو را خوش ندارد، در دنیا جاودان نخواهد زیست.

4 پاک ومنزّهی تو، و چه بلند است مرتبه ات، و چه غالب است قدرتت، و چه سخت است نیرویت، وچه نافذ است فرمانت.

5 پاک ومنزّهی تو، مرگ را برای همه ی آفریدگانت مقدّر کرده ای، چه آنان که تو را به یکتایی می پرستند و چه آنان  که نمی پرستند. همگان چشنده ی طعم مرگ هستند، و همه رهسپار کوی تواَند. نامت بلند و فرخنده است. جز تو هیچ خدایی نیست. یکتایی و انباز نداری.

6 به تو ایمان آوردم، و فرستادگانت را تصدیق کردم، و کتابت را پذیرفتم، و به هر معبودی جز تو کافر گردیدم، و از هر که غیر تورا پرستید، بیزار شدم.

7 خدایا، روز و شبم را در حالی سپری می کنم که کار نیک خود را اندک می بینیم، و به گناه خود معترفم، و به خطای خود اقرار دارم. من چون بر خویشتن ستم کرده ام، ذلیل و خوارم. کردار من مرا به نابودی افکنده، و هوای نَفسِ من تباهم گردانیده، و شهوات مرا از خوبی ها بی بهره ساخته است.

8 ای مولا من، از تو درخواست می کنم؛ چونان کسی که آرزوهای دراز او را به کاری بیهوده سرگرم نموده، و جسمش به سبب تن درستی به غفلت افتاده، و قلبش به افزونی ِ نعمت فریفته گردیده، و کم تر به فرجام کار خود می اندیشد؛

9 چونان کسی که آرزوها بر او چیره شده، و خواهش نَفس به فتنه اش دچار کرده، و دنیا تمام وجودش را به تصرّف در آورده، و مرگ براو سایه افکنده است؛ چونان کسی که گناهان خود را بسیار می بیند و به خطای خود معترف است؛ چونان کسی که گناهان خود را بسیار می بیند و به خطای خود معترف است؛ چونان کسی که جز تو پروردگاری دارد و نه جز تو سرپرستی می شناسد. کسی او را از خشم تو نمی رَهاند، و او هرگز پناهگاهی نمی یابد که از تو بدان پناه برد، مگر آن گاه که به درگاه تو پناه آورَد.

10 معبود من، از تو می خواهم که به حقّ ِ خود که بر همه ی آفریدگانت لازم گردانده ای، و به نام بزرگ خود که به پیامبرت فرموده ای با آن به تسبیح تو پردازد، و به بزرگی ِ ذات بزرگوارت که نه کهنگی می پذیرد، نه دگرگون می شود، نه تغییر حالت می دهد و نه از میان می رود، بر محمّد وخاندانش درود فرستی و مرا با عبادت خود از هرچیز بی نیاز کنی، و با ترس از خود، محبّت دنیا را از دلم بزدایی، و به رحمت خود مرا با دستی  پر از کرامت بازگردانی؛

11 زیرا من تنهابه سوی تو می گریزم، و تنها از تو می ترسم، و تنها از تو فریادرسی می خواهم، و تنها به تو امیدوارم، و تنها تو را می خوانم، و تنها به درگاه تو پناه می آورم، و اعتمادم تنها به توست، و تنها از تو یاری می جویم، و تنها به تو ایمان دارم، و تنها برتو توکّل می کنم، و اتّکای من تنها به  جود و بخشش توست.

منبع: صحیفه سجادیه، ترجمه ی محمد مهدی رضایی

با تشکر از انتخاب شما

 

 

کدهای اضافی کاربر :


Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت