حدیث
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: سرباز آقا - سه‌شنبه ۱٥ بهمن ۱۳٩٢

 

نیایش آن حضرت در ابراز فروتنی و تواضع

1 پرورگارمن، گناهانم زبان ِ مرا بند آورده و رشته ی سخنم را از هم گسسته است و من عذری اقامه نتوانم کرد. پس همچنان اسیری گرفتاری و گروگان ِ کردار خویشتنم. در میان گناهان سرگردانم، و از مقصد خود بیراه شده ام و دستم از چاره کوتاه است.

2 من خود را در جایگاه گنهکاران ِ سرشکسته قرار داده ام؛ در جایگاه شوربختانی که با تو گستاخی می ورزند و تهدیدهایت را سبک می شمارند.

3 پاک ومنزّهی تو، به چه جرئتی باتو گستاخی کردم؟ و با کدامین فریب خود را به ورطه نابودی افکندم؟

4 ای مولای من، بر من رحمت آور که به صورت بر زمین افتاده ام و از راه لغزیده ام. به حِلم خود از نادانی ام در گذر، و به احسان خود از بدکرداری ام، که به گناه خود اقرار دارم و به خطای خود معترفم. اینک این دست من و این سَرِ من که برای قصاص ازخود آن را با فروتنی تسلیم کرده ام. بر پیری ام و پایان گرفتن ی روزگارم و نزدیک شدنِ مرگم و ناتوانی و درویشی و بیچارگی ام رحمت آور.

5 مولای من، به من رحم کن آن گاه که پایم از دنیا بریده شود، و یادم از خاطر آفریدگان برود، و همچون کسی که یکباره از یاد رفته است، به جمع فراموش شان درآیم.

6 مولای من، آن گاه که چهره و حالتم دگرگون شود وجسمم بپوسد واندامم پاره گردد وبندبند وجودم ازهم بگسلد،بر من رحمت آور، که وای بر غفلت من از آنچه در پیش رو دارم.

7 مولای من، در آن روز که از گور خود به درآیم و زنده شوم، به من رحم کن، و در آن روز جای ایستادن ِ مرا برای حساب در میان دوستدارانت قرار ده، و چنان کن که با دوستانت به سوی میزان روانه شوم ودر سایه قرب ِ تو منزل گزینم، ای پروردگار هستی ها.

منبع: صحیفه سجادیه، ترجمه ی محمد مهدی رضایی

با تشکر از انتخاب شما

 

 

کدهای اضافی کاربر :


Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت