حدیث
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: سرباز آقا - جمعه ۱٥ فروردین ۱۳٩۳

 

خطبه 103

اخلاقی، سیاسی، اعنقادی

1- روش برخورد با دنیا

ای مردم! به دنیا چونان زاهدان روی گردان از آن، بنگرید. به خدا سوگند، دنیا به زودی ساکنان خود را از میان می برد و رفاه زدگان ایمن را به درد می آورد آنچه از دست رفت و پشت کرد هیچ گاه بر نمی گردد، و آینده به روشنی معلوم نیست تا در انتظارش باشند، شادی وسرور دنیا با غم واندوه آمیخته، و توانایی انسان به ضعف و سُستی می گراید. زیبایی ها و شگفتی های دنیا شما را مغرور نسازد، زیرا زمان کوتاهی دوام ندارد. خدا بیامرزد کسی را که بدرستی فکر کند، و پند گیرد، و آگاهی یابد، و بینا شود(1) پس به زودی خواهید دانست که آنچه از دنیا وجود داشت از آن چیزی نمانده، و آنچه از آخرت است جاویدان خواهد ماند، هرچیز که به شمارش آید پایان پذیرد، و هر چه انتظارش را می کشیدید خواهد آمد،(2) و آنچه آمدنی است نزدیک باشد( واز همین خطبه است)

2- ارزش عالم وبی ارزش جاهل

دانا کسی است که قدر خود را بشناسد، و در نادانی انسان این بس که ارزش خویش نداند.

دشمن روی ترین افراد  نزد خدا کسی است که خدا او را به حال خود واگذاشته تا از راه راست منحرف گردد، و بدون راهنما برود، اگر به محصولات دنیا دعوت شود تا مرز جان تلاش کند اما چون به آخرت و نعمتهای گوناگونش دعوت شود، سسستی ورزد، گویا آنچه برای آن کار می کند بر او واجب و آنچه نسبت به آن کوتاهی  و تنبلی می کند، از او نخواسته اند.

 3- سخنی از آینده

و این روزگاری است که جز مومن بی نام و نشان از آن رهایی نیابد،: در میان مردم او را نشناسد، و در میان جمعیّت که نباشد کسی سراغ او را نگیرد، آنها چراغ های هدایت، و نشانه های رستگاری اند، نه فتنه انگیز و اهل فساد، و نه سخنان دیگران و زشتی این و آن را به مردم رسانند، خدا درهای رحمت را به روی آنان باز کرده وسختی عذاب خویش را از آنان گرفته است. ای مردم! بزودی زمانی بر شما خواهد رسید که اسلام چونان ظرف  واژگون شده، آنچه در آن است ریخته می شود.

ای مردم! خداوند به شما ظلم نخواهد کرد و از این جهت تأمین داده است اما هرگز شما را ایمن نساخت که آزمایش نفرماید، که این سخن از آن ذات برتر است که فرمود:

(در جریان نوح، نشانه هایی است و ما مردم را می آزماییم)

می گویم:( کلام امام(علیه السّلام) که فرمود((کل مومن نومة)) یعنی کسی که گمنام و شرّ او اندک است و ((المسابیح)) جمع ((مسیاح)) کسی است که میان مردم فساد کرده سخن چین است، و ((مذاییع))جمع(( مذیاع)) کسی است که چون بدی کسی را شنید در میان مردم  رواج می دهد، و ((بُذُر)) جمع((بَذوُر)) کسی است که بسیار نادان است و سخن بیهوده گوید.)

(1): اشاره به: آپولوژیApology(عبرت آموزی و پند گیری)

(2):و آن مرگ حتمی است

با تشکر از انتخاب شما

کدهای اضافی کاربر :


Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت