حدیث
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: سرباز آقا - دوشنبه ۱۸ فروردین ۱۳٩۳

 

خطبه 104

اعتقادی

( در سال 36هجری وقتی امام به سوی شهر بصره حرکت می کرد در صحرای ربذه هنگامی که برخی از حجّاج بیت الله نیز به سخنان آن حضرت گوش فرا می دادند ایراد فرمود)     

ره آورد بعثت پیامبر(صلّی الله علیه و آله و سلّم)

پس از ستایش پروردگار، همانا خداوند سبحان، حضرت محمد(صلّی الله علیه و آله و سلّم) را مبعوث فرمود، در روزگارانی که عرب کتابی نخوانده و ادّعای وحی وپیامبری نداشت. پیامبر اسلام (صلّی الله علیه و آله و سلّم) با یارانش به مبارزه با مخالفان پرداخت تا آنان را به سر منزل نجات کشاند، و پیش از آن که مرگشان فرا رسد آنان را به رستگاری رساند. با خستگان مدارا کرد، و شکسته حالان را زیر بال گرفت تا همه را به راه راست هدایت فرمود، جز آنان  که راه گمراهی پیمودند. و در آنها خیری نبود. همه را نجات داد، و در جایگاه مناسب رستگاری، استقرارشان بخشید، تا آن که آسیاب زندگی آنان به چرخش درآمد، و نیزه یشان تیز شد. به خدا سوگند! من در دنباله آن سپاه بودم، تا باطل شکست خورد وعقب نشست، و همه رهبری اسلام را فرمانبردار شدند، در این راه هرگز ناتوان نشدم، و نترسیدم، و خیانت نکردم، و سُست در من راه نیافت. به خدا سوگند! درون باطل را می شکافم تا حق را از پهلویش بیرون کشم.

می گویم: (جملاتی برگزیده ی این خطبه را در خطبه 33 نیز آورده ایم، چون در این نقل اندک تفاوتی وجود داشت بار دیگر جداگانه آن را آورده ام.)

www.ez12.persianblog.ir

با تشکر از انتخاب شما

کدهای اضافی کاربر :


Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت