حدیث
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: سرباز آقا - دوشنبه ۱ اردیبهشت ۱۳٩۳

 

خطبه 115

اعتقادی

(در خواستن باران از خدا در شهر کوفه ایراد فرمود)

دعا برای طلب باران

خداوند! کوه های ما از بی آبی شکاف خورده و زمین ما غبارآلود و دام های ما در آغُل های خود سرگردانند و چون زن بچه مرده فریاد می کشند، و از رفت و آمد بی حاصل به سوی چراگاه ها و آبشخورها، خسته شده اند! بارخدایا! بر ناله ی گوسفندان و فریاد و آه شتران ماده رحمت آور، خدایا به سرگردانی آنها در راه ها و ناله هاشان در خوابگاه ها رحمت آور. بار خدایا! هنگامی به سوی تو بیرون آمدیم که خشکسالی پیاپی هجوم آورده، و ابرهای پرباران از ما پشت کرده و خشک و نامهربان بدون بارش قطره ای باران گذشتند.

خدایا! تو امید هر بیچاره و حل کننده ی مشکلات هر طلب کننده می باشی. خدایا تو را می خوانیم، در این هنگام که همه ناامید شده اند، و ابر رحمت بر ما نمی بارد و حیوانات ما نابود گردیدند. ما را به کردار ما عذاب نکنی، و به گناهان ما کیفر ندهی.

خدایا! رحمت خود را با ابر پرباران و بهار پرآب و گیاهان خوش منظر شاداب بر ما نازل فرما؛ بارانی درشت قطره بر ما فرو فرست که مردگان را زنده و آنچه از دست ما رفته به ما بازگرداند.(1) خدایا! ما را با بارانی سیراب کن که زنده کننده، سیراب سازنده، فراگیر و به همه جا رونده، پاکیزه و با برکت، گوارا و پر نعمت، گیاه آن بسیار، شاخه های آن به بار نشسته و برگ هایش تازه و آبدار باشد تا با چنان بارانی بنده ی ناتوان را توان بخشی، و شهرهای مرده ات را زنده سازی. خدایا! بارانی ده که بسیار ببارد تا زمین های بلند ما پر گیاه شود.

و در زمین های پست روان گردد و نعمت های فراوان در اطراف ما گسترش یابد.، تا با آن میوه های ما بسیار، گله های ما زنده و فروان، و سرزمین های دورتر از ما نیز بهره مند گردند، و روستاهای ما از آن نیرومند شوند. این ها همه از برکات گسترده و بخشش های فراوان تو باشد که بر سرزمین های فقر زده و حیوانات وحشی ما نازل می گردد. خداوندا! بارانی ده! دانه درشت که پیاپی برای سیراب شدن گیاهان ما ببارد، چنانکه قطرات آن یکدیگر را برانند، و دانه های آن به شدّت بر هم کوبیده شوند؛ نه رعد و برقی بی باران، و ابری بی ثمر، و کوچک و پراکنده، و نه دانه های ریز باران همراه با بادهای سرد.

خدایا بارانی پر آب فرو فرست که قحطی زدگان به نعمت های فراوان رسند و آثار خشکسالی از میان برود که همانا، تویی خداوندی که پس از ناامید شدن مردم باران را فرو می فرستی و رحمت خود را همه جا گسترش می دهی و تویی سرپرست نظام آفرینش که به ستودن سزاواری.

می گویم: («انصاحت جبالنا» یعنی کوهها بر اثر خشکی از هم شکافته است، و «انصاح الثّوب » وقتی گفته می شود که لباس از هم شکافته باشد «انصاح النّبت و صاح وصوح » به هنگامی که گیاه خشک گردد می گویند و همه ی این چند واژه به یک معنا است. و جمله « وهامت دوابّنا» از ماده «هیام» به معنی عطش است. و «حدابیر السنین» جمع «حدبار» به معنای شتری است که بر اثر راه رفتن ناتوان شده است. امام (صلّی الله علیه و آله و سلّم) سال های قحطی را به چنین شتری تشبیه کرده است. « ذوالرمه» شاعر می گوید:

حدا بیرما تنفکّ الاّ مناخة علی الخسف او نرمی بها بلداً قفراً

شتران ناتوانی که هیچ گاه از هم جدا نمی گردند جز در خوابگاه ها یا اینکه آنها را در محیط های بی آب و علف قرار دهند. و جمله ی « ولا قزع ربابها» یعنی از قطعات کوچک و پراکنده اَبر نباشد و جمله ی «ولا شفان ذهابها» در تقدیر « ولا ذات شفان ذهابها» است « شفان» به معنی باد سرد و «ذهاب» به معنی بارانهای نرم می باشد. و کلمه ی «ذات» حذف گردید زیرا شنونده به آن آگاه بود.

(1): با طرح این حقیقت که زنده کننده خداست، علم بیوژنسیز Biogenesis تأیید می کند که زنده از زنده و حیات از حیات پدید می آید و از مادّه خود به خود چیزی به وجود نخواهد آمد، مثل وجود کرم در سیب که انگل های کرم در شکوفه ها مانده اند و رشد کرده اند و سپس تبدیل به کرم شده اند.

www.ez12.persianblog.ir

با تشکر از انتخاب شما

کدهای اضافی کاربر :


Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت