حدیث
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: سرباز آقا - دوشنبه ۱٤ تیر ۱۳٩٥

 

 

1- حضرت امام علی (علیه السّلام) می فرمایند: سه روز از هر ماه را روزی بگیرید که آن برابر است با همه عمر [با : همه ی سال] روزه گرفتن؛  و ما دو پنجشنبه [اول و آخر ماه] و چهارشنبه میان آن دو را روزه می گیریم چرا که خداوند دوزخ را در روز چهارشنبه آفرید. پس از آن به خداوند بزرگ پناه برید.

منبع : تحف العقول ١١٣

2- حضرت امام علی (علیه السّلام) می فرمایند: روزه ی دل بهتر از روزه ی زبان است و روزه ی زبان بهتر از روزه ی شکم است.

منبع : شرح غررالحکم ۴/٢٢٣

3- حضرت امام علی (علیه السّلام) می فرمایند: روزه ی بدن خویشتنداری با اراده و اختیار از خوردن غذاهاست به خاطر ترس از کیفر و رغبت به ثواب و اجر[ الهی]، و روزه ی نفس، نگهداشتن حواس پنج گانه است از دیگر گناهان، و تهی شدن دل از همه ی اسباب شر و بدی.

منبع : شرح غررالحکم ۴/٢٢٣

4- حضرت محمد (صلی الله علیه و آله و سلّم) می فرمایند: شخص روزه دار در عبادت است گرچه در رختخوابش باشد، مادامی که غیبت مسلمانی نکند.

منبع : البحار ٧٧/١۵٠

5- رسول اکرم (صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرموده اند: هر کس ازدواج برایش مقدور نبود، بسیار روزه بگیرد؛ زیرا که روزه از نیروی شهوت می کاهد.

منبع : مستدرک الوسائل، ج2، ص531


6- حضرت امام صادق (علیه السّلام) می فرمایند: روزه از من است و پاداش آن را می دهم.

منبع : اصول کافی(ج۴ص۶٣)

7- حضرت امام صادق (علیه السّلام) می فرمایند: فریب نماز و روزه ی آنان را نخورید؛ زیرا آدمی گاه چنان به نماز و روزه خو گرفته که اگر آنها را ترک کند احساس وحشت می کند، بلکه آنان را به راستگویی وادای امانت بیازمایید.

منبع : الکافی ٢/١٠۴

8- حضرت امام صادق (علیه السّلام) می فرمایند: روزه ی ماه شعبان ذخیره ی روز قیامت است، و هیچ بنده ای در شعبان زیاد روزه نگیرد جز آنکه خداوند امر زندگانی او را اصلاح کند و از شرّ دشمن کفایت نماید.

منبع : البحار ٩٧/۶٨

9- حضرت امام موسی کاظم (علیه السّلام) فرموده اند: رجب ماه بزرگی است که خداوند در آن حسنات را مضاعف می کند و گناهان را نابود می سازد، هر کس یک روز از این ماه را روزه بگیرد، آتش به اندازه ی یکصد سال از او دور می شود.

منبع : البحار 97/37

10- پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلّم) به ابوذر فرمودند: هر کس غیبت مسلمانی را کند، تا چهل روز، نماز و روزه اش قبول نمی شود، مگر این که غیبت شده او را ببخشد.

منبع: جامع السعادات، ج2،ص234

 

کدهای اضافی کاربر :


Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت