حدیث
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: سرباز آقا - چهارشنبه ٩ بهمن ۱۳٩٢

 

 

خطبه 46

سیاسی، اخلاقی

 (در سال 37 هجری که امام(علیه السّلام) به سوی شام سفر آغاز کرد، این نیایش را در حالی که پا در رکاب نهاد مطرح فرمود)(1)

دعای سفر

خدایا!از سختی سفر، و اندوه بازگشتن، و روبرو شدن با مناظرناگوار در خانواده و مال و فرزند، به تو پناه می برم. پروردگارا! تو در سفر همراه ما و در وطن نسبت به بازماندگان ما سرپرست و نگهبانی، و جمع میان این دو را هیچ کس جز تو نتواند کرد، زیرا آن کس که سرپرست بازماندگان است نمی تواند همراه مسافر باشد و ان که همراه و هم سفر است سرپرست بازماندگان انسان نمی تواند باشد(چند جمله اوّل، از رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) است که علی(علیه السّلام) آن را با عباراتی رساتر به اتمام رساند)

(1) :هرثمة بن سلیم می‎گوید: در سفر شام همراه امام به سرزمین کربلا رسیدیم، نماز به جماعت خوانده شد، پس از نماز امام علی(علیه السّلام) مقداری از خاک کربلا را بویید و فرمود: ((واهاً لَکَ یا تُربَةً، لَیُحشَرَنَّ مِنکَ قَومُ َیدخُلونَ الجَنَّةَ بِغَیرِ حِساب))( آه ای زمین کربلا، مردانی از تو روز محشر می آیند که بدون حسابرسی وارد بهشت می گردند). پس از جنگ صفَین، این خبر غیبی امام را به همسرم((جرداء)) با شگفتی رساندم، و او گفت: امیرالمومنین(علیه السّلام) جز حق سخن نمی گوید. روزگار سپری شد، تا لشکرهای ابن زیاد به سوی کربلا می رفت من هم با آنان به کربلا رسیدم که سخن امام به یادم آمد.فوراً خود را به امام حسین (علیه السّلام) رسانده، و خبر غیبی امام علی(علیه السّلام) را به امام گفتم، فرمود به یاری ما آمدی یا جنگ با ما؟ گفتم هیچ کدام، فرمود پس دور شو زیرا هرکس کشته شدن ما را بنگرد و یاری ندهد در جهنّم خواهد بود. ((شرح ابن الحدید،ج3،ص169))

www.ez12.persianblog.ir

با تشکر از انتخاب شما

 

کدهای اضافی کاربر :


Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت