حدیث
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: سرباز آقا - شنبه ۱٥ شهریور ۱۳٩۳

 

 

نامه 61

سیاسی

(نامه به کمیل بن زیاد نخعی(1)، فرماندار «هیت»(2) و نکوهش او در ترک مقابله با لشکریان مهاجم شام که در سال 38 هجری نوشته شد.)

نکوهش از فرمانده شکست خورده

پس از یاد خدا و درود! سستی انسان در انجام  کارهایی که بر عهده ی اوست، و پافشاری در کاری که از مسئولیت او خارج است، نشانه ناتوانی آشکار، و اندیشه ی ویرانگر است. اقدام تو به تاراج مردم «قرقیسا»(3) در مقابل رها کردن پاسداری از مرزهایی که تو را بر آن گمارده بودیم و کسی در آنجا نیست تا آنجا را حفظ کند، و سپاه دشمن را از مرزها دور سازد، اندیشه ای باطل است. تو در آنجا پُلی شده ای که دشمنان تو از آن بگذرند و بر دوستانت تهاجم آورند، نه قدرتی داری که با تو نبرد کنند، و نه هیبتی داری که از تو بترسند و بگریزند، نه مرزی را می توانی حفظ کنی، و نه شوکت دشمن را می توانی درهم بشکنی، نه نیازهای مردم دیارت را کفایت می کنی، و نه امام خود را راضی نگه می داری.

(1): کمیل بن زیاد از یاران برگزیده ی امام علی(علیه السّلام)  و از بزرگان تابعین بود، و در خلوت امام راه داشت که در سال 82 هجری به دستور حجّاج بن یوسف ثقفی شهید شد و از عبرتهای تاریخ آن است که برادر او حارث بن زیاد شخصی آلوده و سفّاک بود که دو فرزندان مسلم را در کوفه سربرید.

(2): یکی از شهرهای مرزی بین عراق و شام در کنار فرات که امروزه جز ایالت زمادی است که کاروان ها از انجا به حَلَب می رفتند.

(3): قرقیسا: شهری است در منطقه ی بین النهرین در انتهای نهر خابور و فرات سر راه بازرگانی عراق و شام.

www.ez12.persianblog.ir

با تشکر از انتخاب شما

 

کدهای اضافی کاربر :


Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت