حدیث
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: سرباز آقا - چهارشنبه ۱۳ خرداد ۱۳٩٤

 

 

1- حضرت محمد (صلی الله علیه و آله و سلّم) می فرمایند: مهرورزی مومن با مومن برای رضای خدا از بزرگترین شاخه های ایمان است،هر کس دوستی و دشمنی و بخشش و دریغش همه در راه کسب رضای خدا باشد از برگزیدگان است.

منبع : تحف العقول ۴٨

2- راوی گوید: از حضرت امام رضا (علیه السّلام) شنیدم که می فرماید: مؤمن، مؤمن نیست مگر آنکه سه خصلت در او باشد: رازپوشی،مدارا با مردم، و شکیبایی در سختی و گرفتاری.

منبع : وسائل الشیعه 15/193

3- حضرت امام رضا (علیه السّلام) می فرمایند: هر مومنی که به بلایی مبتلا شود و بر آن صبر کند، برایش پاداش هزار شهید است.

منبع: مسند،ج1،ص273

4- حضرت امام رضا (علیه السّلام) می فرمایند: زناکار، در لحظه ی زنا کردن، مومن نیست(در آن لحظه، روح ایمان از او جدا می شود.)

منبع:عیون،ج2،ص125

5- حضرت امام باقر (علیه السّلام) فرمودند: نصیحت و خیر خواهی مومن، بر مومن واجب است.

منبع : اصول کافی(ج٢ص٢٢٠)

6- حضرت امام باقر (علیه السّلام) فرمودند: بر هر مومنی واجب است، هفتاد گناه کبیره را در برادر مومن خود بپوشاند.

منبع : اصول کافی٬ج٢/ص٢٠٧ ٬حدیث٨.

7- حضرت امام باقر (علیه السّلام) فرمودند: از حقّ مومن بر برادر مومنش این است که گرسنگی او را سیر کند، و برهنگی او را بپوشاند، و اندوه و ناراحتی او را بر طرف سازد، و قرضش را بپردازد و چون از دنیا رفت به جای او خانواده و فرزندانش را سرپرست باشد.

منبع : الکافی 2/169

8- حضرت امام رضا (علیه السّلام) فرمودند: مومن اگر خشمگین شود، خشمش او را از حق خارج نمی کند.

منبع: مسند،ج1،ص302

9- حضرت امام رضا (علیه السّلام) فرمودند: هر کس از مومنی گره گشایی کند، خداوند در روز قیامت غصه دل او را بر طرف می کند.

منبع: مسند،ج1،ص259

10- حضرت امام رضا (علیه السّلام) فرموده اند: مومن کسی است که وقتی کار خوبی انجام می دهد خوشحال می شود و اگر بدی کرد، استغفار می کند.

منبع: مسند،ج1،ص260

11- حضرت امام رضا (علیه السّلام) فرموده اند: هم چنان که یک مرد، خانواده خودش را می شناسد مومن در میان اهل آسمان، شناخته شده است.

منبع: مسند،ج1،ص260 


12- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: شایسته نیست مؤمن ، خویش را ذلیل و خوار نماید. راوی سؤال می کند چگونه خود را ذلیل می کند؟ حضرت در جواب فرمود در امری مداخله می نماید که شایسته ی آن نیست و سرانجام باید از آن عذر بخواهد.

منبع : کافی جلد 5 ص64

13- ابی بصر می گوید از حضرت امام صادق (علیه السّلام) درباره ی ارواح مومنین پرسش نمودم در پاسخ فرمودند: در حجره های بهشت مستقراند، از غذای بهشتی می خورند، از مایع بهشتی می نوشند و از خدا می خواهند هر چه زودتر قیامت را بر پا کند تا به پاداش های نهایی خود نائل گردند.

منبع : تفسیر برهان ، ص 664

14- حضرت امام صادق (علیه السّلام) درباره ی روح مومن ضمن یک حدیث به یونس بن ظبیان فرموده ند: روح مومن پس از آن که به امر الهی قبض شد در قالبی که شبیه جسد اصلی دنیای او است استقرار می یابد. افراد با ایمان در عالم بعد از مرگ متنعّم اند، می خورند و می نوشند و موقعی که شخصی بر آنان وارد می شود او را به همان صورتی که در دنیا بود می شناسند.

منبع : کافی ، جلد 3 ، ص245

15- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرمودند : سه چیز از نشانه های مومن اند: خداشناسی ، دانستن آنکه در راه خدا دوست بدارد و شناختن کسی که باید در راه خدا دشمن بدارد(یعنی معرفت امام بر حق و معرفت مخالفان او)

منبع : اصول کافی جلد 4، ص 381

16- حضرت امام باقر (علیه السّلام) فرمودند: به راستی کامل ترین مومنان در ایمان خوش خلق ترین آنها است.

منبع : اصول کافی جلد 4، ص 303

17- حضرت رسول خدا (صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرمودند: در روز قیامت، در ترازوی کارهای مومن بهتر از حسن خلق نگذارند.

منبع : اصول کافی جلد 4، ص 303

18- حضرت امیرالمومنین (علیه السّلام) فرمودند: مومن اهل معاشرت است و خیری نیست در کسی که الفت نگیرد و با او الفت نگیرند.

منبع : اصول کافی جلد 4، ص 313

19- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: عزّت و شرف مومن در این است که از دیگران مأیوس باشد و از آنچه در دست مردم است قطع امید نماید.

منبع : کافی جلد 2 ص 148

20- حضرت امام صادق (علیه السّلام) می فرمایند که رسول خدا (صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرموده اند: نیت مومن بهتر است از کردارش و نیت کافر بدتر است از کردارش، و هر عاملی عمل کند بر نیتی که دارد.

منبع : اصول کافی جلد 4، ص 257

21- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرمودند: به راستی بنده ی مومن فقیر می گوید: پروردگارا به من روزی بده تا چنان و چنین از احسان و کار خیر کنم و چون خدا بداند که راست می گوید، برای او همان مزد را بنویسد که اگر آن کار را می کرد، به راستی خدا واسع و کریم است.

منبع : اصول کافی جلد 4، ص 259

22- حضرت امام باقر(علیه السّلام) و حضرت امام صادق(علیه السّلام) فرمودند: هر مومنی بیرون رود به سوی برادرش و او را دیدن کند و عارف به حق او باشد، خدا به هر گامی برایش حسنه ای نویسد و گناهی از او بردارد و درجه ای از او بالا برد و چون در خانه را بکوبد، درهای آسمان به رویش باز شوند و چون به هم رسند و به هم دست دهند و هم را در آغوش کشند، خدا رو بدان ها کند و نزد فرشته ها بدان ها ببالد و می فرماید: نگاه کنید به این دو بنده ی من که در راه من همدیگر را دیدن کردند و به هم دوستی نمودند، بر من سزا است که آنها را به آتش شکنجه نکنم پس از این ایستگاه، و چون برگردد به شماره ی دم زدن و گامی که برداشته و سخنی که گفته، فرشته دنبالش آیند و او را از گرفتاری های دنیا و آسیب های دیگر سرای نگهدارند تا مانند همان شب از سال آینده و اگر در این میان از جهان برود، از حساب، معاف شود، و اگر دیدار شده هم از حق دیدار کننده بشناسد آنچه را دیدار کننده از حق او شناخته او هم مانند مزد او را دارد.

منبع : اصول کافی جلد 4، ص 547

23- اسحاق بن عمار گوید حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرمودند: به راستی دو مومن هرگاه یکدیگر را در آغوش کشند رحمت آنها را فراگیرد و هرگاه به هم چسبند و از آن جز رضای خدا نخواهند و غرض دنیوی نداشته باشند، به آنها گفته شود، آمرزیده اید و زندگی را از سر گیرید، و چون برای پرسش و پاسخ به هم رو آورند، فرشته ها به هم گویند: از آنها دور شوید که با هم رازی دارند و خدا آنها را زیر پرده داشته. اسحق گوید: گفتم: قربانت ، هر سخنی که گویند، نوشته نشود با این که خدا عزوجل فرماید: (( به لب نراند سخنی را جز آنکه نزد او است نگهبانی آماده ))(ق آیه 18) گوید: امام صادق(علیه السّلام) آه عمیقی کشید و سپس گریست تا آنکه اشکش ریشش را خیس کرد و فرمودند: ای اسحق به راستی خدا تبارک و تعالی همانا به فرشته فرمان داده که از دو مومنی که به هم برخوردند، کناره کنند برای تجلیل و احترام آنها و راست مطلب این است که گرچه فرشته لفظ آنها را ننویسند و سخن آنها را نفهمند، به راستی که آن را بداند و بر آنها نگهداری کند دانای هر راز و هر نهان تر از راز.

منبع : ص 549

حق مومن بر برادرش و ادای حق او

24- حضرت امام باقر (علیه السّلام) فرمودند: از حق مومن بر برادر مومنش این است که گرسنگی او را سیر کند و عورتش را بپوشاند و گرفتاری او را برگشاید و وامش را بپردازد به جای او سرپرست خاندان و فرزندانش باشد.

منبع : اصول کافی جلد 4، ص 499

25- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرمودند: خدا با چیزی عبادت نشود که بهتر از ادای حق مومن باشد.

منبع : اصول کافی جلد 4، ص 503

26- ابی المأمون حارثی گوید: به حضرت امام صادق (علیه السّلام) گفتم: حق مومن بر مومن چیست؟ فرمودند: به راستی از حق مومن بر مومن این است که او را از دل دوست دارد و با او در مال همراهی کند وبه جای او از خانواده اش سرپرستی کند و بر کسی که به او ستم کند او را یاری دهد و اگر بهره ی غنیمتی در مسلمانان دارد و خودش حاضر نیست بهره ی او را برای او دریافت کند و چون بمیرد از قبر او زیارت کند و به او ستم نکند و او را گول نزند و به او خیانت نورزد و او را وانگذارد و او را درغگو نشمارد و به او اف نگوید و اگر به او اف گوید میان آنها دوستی و رابطه معنوی به جا نماند و هرگاه به او بگوید: تو دشمن منی، یکی از آنها کافر شود و هرگاه او را متهم سازد، ایمان در دلش آب گردد چنانچه نمک در آب.

منبع : اصول کافی جلد 4، ص 507

27- ابان بن تغلب گوید: من با حضرت امام صادق (علیه السّلام) طواف می کردم، یک مردی از اصحاب ما جلو مرا گرفت، او از من خواسته  بود به همراه او برای کاری بروم و به من اشاره کرد، من بد داشتم که طواف با حضرت امام صادق (علیه السّلام) را بگذارم و با او بروم، در این میان که طواف می کردم به ناگاه باز به من اشاره کرد، حضرت امام صادق (علیه السّلام) او را دید و گفت: ای ابان، این مرد تو را می خواهد؟ گفتم: آری، فرمودند: او کیست؟ گفتم: از یاران ما است، فرمودند: با تو هم عقیده است؟ گفتم : آری، فرمودند: برو نزد او، گفتم: طوافم را ببرم؟ فرمودند: آری، گفتم: و اگرچه طواف واجب باشد؟ فرموندد: آری، گوید: با او رفتم، سپس نزد آن حضرت وارد شدم و از او پرسیدم، گفتم: به من خبر بده از حق مومن بر مومن، فرمودند: ای ابان، آن را وانه و مخواه، گفتم: چرا، قربانت آن را می خواهم و پیوسته اصرار کردم، پس فرمود: ای ابان، تا آنجا حق دارد که نیمی از مالت را به او بدهی ، سپس به من نگاه کرد و دید چه حالی به من دست داده، پس فرمودند: ای أبان، نمی دانی خدا آنها را یاد کرده که دیگران را بر خود مقدم دارند، گفتم: چرا قربانت، فرمود: اگر تو مالت را با او قسمت کنی او را بر خود مقدم نداشتی، همانا خود را با او برابر داشتی ، همانا وقتی او را بر خود مقدم داری که از آن نیمه که بهره ی خود گذاشتی به او بدهی.

منبع : اصول کافی جلد 4، ص509

28- سعید بن حسن، گوید: حضرت امام باقر (علیه السّلام) فرمودند: آیا یکی از شماها می رود نزد برادر مذهبی خود و دست در کیسه ی او کند و آنچه خواهد بردارد و او جلویش را نگیرد؟ در پاسخ گفتم: من در میان خودمان چنین چیزی را نمی شناسم، حضرت امام باقر (علیه السّلام) فرمودند: در این صورت چیزی در میان نیست(یعنی از ایمان یا آداب ایمان- از مجلسی ره) گفتم: پس در این صورت هلاکت است، فرمودند: راستی هنوز خرد این مردم تمام نیست و آرمانهای آنان را به آنان نداده اند ( یعنی هدفهای اجتماعی درست را درک نکرده اند.)

منبع : اصول کافی جلد 4، ص 515

29- معلی بن خنیس گوید: از حضرت امام صادق (علیه السّلام) پرسیدم از حق مومن، فرمودند: هفتاد حق است که جز به هفت آن تو را خبردار نکنم زیرا من نسبت به تو مهربان و درباره ی تو نگرانم و می ترسم تحمل نکنی، گفتم: ان شاءالله، فرمودند: سیر نشوی و او گرسنه بماند، و تو خود جامه نپوشی و او برهنه باشد، و تو رهنمای او و پیراهن تن او باشی و زبان او که بدان سخن می گوید، و دوست داری برای او آنچه را برای خود دوست داری و اگر کنیزکی داری بفرستی بستر او را برای او بیندازد و در شب و روز برای حوائج او بکوشد. چون چنین کردی ولایت خود را به ولایت ما پیوستی و ولایت ما را به ولایت خدا عزوجل.

منبع : اصول کافی جلد 4، ص 515

30- حضرت امام باقر (علیه السّلام) فرمودند: برای خدا عزوجل بهشتی است که در آن در نیاید جز سه کس: 1- مردی که درباره ی خود به حق قضاوت کند.2- مردی که برادر مومن خود را برای خدا دیدن کند.3- مردی که در راه رضای خدا برادر مومن خود را انتخاب کند(برای خدا او را در نیازمندیها بر خود مقدم دارد).

منبع : اصول کافی جلد 4، ص 527

31- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرمودند: مومن بیرون می رود به سوی برادرش تا او را دیدن کند و خدا عزوجل به او فرشته ای برگمارد و آن فرشته یک پر را بر زمین گسترد و پری بر آسمان فراز دارد تا او را سایه کند و چون به خانه اش درآید خدای تبارک و تعالی ندا کند: ای بنده ای که حق مرا بزرگ شمردی و پیروی از روش پیغمبرم کردی بر من سزاست که تو را بزرگوار شمارم، بخواه از من تا به تو بدهم، مرا بخوان تا تو را اجابت کنم، دم بند تا من به تو آغاز بخشش کنم و چون برگردد، فرشته ای که او را سایه می کرد با پرش به دنبالش آید تا به خانه ی خود درآید سپس خدا تبارک و تعالی او را فریاد کند: ای بنده ای که حقم را عظیم شمردی، بر من سزا است که تو را گرامی دارم، من بهشتم را بر تو واجب کردم و تو را شفیع بنده های خود ساختم.

منبع : اصول کافی جلد 4، ص 529

32- ابی المغرا گوید: شنیدم ابوالحسن(علیه السّلام) می فرمودند: چیزی برای شیطان و لشکرهای او کشنده تر از این نیست که برادران دینی در راه رضای خدا همدیگر را دیدن کنند، فرمودند: راستی دو نفر مومن به هم برخورند و ذکر خدا کنند و فضل ما اهل بیت را باهم مذاکره کنند و در چهره ابلیس تیکه گوشتی نماند جز آنکه بشکافد و روحش از سختی دردی که کشد، فریادرس خواهد و فرشته های آسمان و خازنان بهشت آن را دریابند و به او لعنت کنند تا آنکه هیچ فرشته مقربی نماند جز آنکه او را لعنت کند و چخ شده و درمانده و رانده گردد.

منبع : اصول کافی،ج4، ص 557

شاد کردن مومنان

33- رسول خدا (صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرموده اند: هر که مومنی را شاد کند، مرا شاد کرده و هر که مرا شاد کند، خدا را شاد کرده.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 559

34- حضرت امام باقر (علیه السّلام) فرمودند: لبخند مرد در روی برادرش، حسنه است و دور کردن خار و خاشاک از وی حسنه است و خدا پرستیده نشده به کاری که دوست داشتنی تر باشد نزد خدا از شاد کردن دل مومن.

منبع : اصول کافی جلد 4،ص 559

35- رسول خدا (صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرموده اند: دوست داشتنی تر کارها نزد خدا عزوجل ، شاد کردن مومن است. گرسنگی را از او برانی یا گرفتاری را از او برگردانی.

منبع: اصول کافی جلد 4،ص 561

36- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: خدا عزوجل به داود(علیه السّلام) وحی کرد که: به راستی بنده ای از بندگانم یک حسنه آورد و من بهشتم را بر او مباح می کنم، داود عرض کرد: پروردگارا، این حسنه چیست؟ فرمودند: به دل بنده ی مومنم شادی آورد هر چند که با یک خرما باشد، داود عرض کرد: پروردگارا، سزا است هر که تو را شناسد، امیدش را از تو نبرد.

منبع : اصول کافی جلد 4،ص 563

37- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: نپندارند یکی از شماها که مومنی را شاد کرده است تنها او را شاد کرده، بلکه به خدا رسول خدا (صلّی الله علیه و آله و سلّم) را شاد کرده است.

منبع : اصول کافی جلد 4،ص 563

38- ابی الجارود گوید: شنیدم حضرت امام باقر (علیه السّلام) می فرمودند: به راستی دوست داشتنی ترین کارها به درگاه خدا عزوجل شاد کردن مومن است یا سیر کردن مسلمانی یا پرداختن بدهکاری او.

منبع: اصول کافی جلد 4،ص 563

39- حضرت امام صادق(علیه السّلام) در ضمن حدیثی طولانی فرمودند: چون خدا مومن را از قبرش مبعوث کند، با او نمونه ای از قبر بیرون آید و جلو او باشد و هر آنجا که مومن یکی از هراس های روز قیامت را ببیند آن نمونه گوید: نترس و غم مخور و مژده گیر به شادی و کرامت از طرف خدا عزوجل تا آنکه در برابر خدا عزوجل بایستد و از او حساب آسانی بکشد و فرماید: او را به بهشت برند و آن نمونه جلو او باشد، مومن به او گوید: خدایت رحمت کند، چه خوب کسی بودی که با من از گورم بیرون آمدی و پیوسته مرا به شادی و کرامت از طرف خدا مژده می دادی تا آن را به چشم دیدم و به او می گوید: تو کیستی؟ می گوید: من همان شادیم که به دل برادر مومن خود در دنیا وارد ساختی، خدا عزوجل مرا از آن آفریده تا به تو مژده دهم.

منبع : اصول کافی جلد 4،ص 565

40- محمد بن جمهور گوید: نجاشی که یک دهقانی بود، حاکم اهواز و فارس شد، یکی از کارمندانش به حضرت امام صادق(علیه السّلام) گفت: در دفتر نجاشی خراجی به عهده ی من است و او مردی است مومن و فرمانبر، شما اگر صلاح می دانی برای من نامه ای به او بنویسید، گوید: امام(علیه السّلام) به او نوشت:

بسم الله الرّحمن الرّحیم، شاد کن برادرت را تا خدا شادت کند، گوید: چون نامه به او رسید، در مجلس کار خود بود و چون تنها شد، نامه را به او داد و گفت: این نامه ی حضرت امام صادق(علیه السّلام) است، آن را بوسید و بر دو چشم نهاد و به او گفت: چه حاجتی داری؟ گفت: خراجی که در دفترت بر عهده ی من است، به او گفت: چه مقدار است؟ گفت: ده هزار درهم. نجاشی دفتردار خود را خواست و به او دستور داد تا از طرف او بپردازد و آن را از دفتر بیرون آرد و دستور داد برای سال آینده هم برابر همین مبلغ را برای او بنویسد، سپس به او گفت: من تو را شاد کردم؟ پاسخ داد: آری قربانت، سپس فرمان داد یک مرکب سواری و یک کنیز و یک غلام به او دادند با یک دست جامه و در عطای هر کدام می گفت: آیا تو را شاد کردم؟ و به او جواب می داد: آری قربانت، و هر چه می گفت:آری، برای او می افزود تا از عطا فراغت یافت و سپس به او گفت: همه فرش این اتاق را هم که من در آن نشسته ام با خود ببر چونکه نامه ی آقای مرا در این جا به من دادی و هر حاجتی داری به من اظهار کن و برسان،گوید: این کار را کرد و آن مرد بیرون شد و پس از آن خدمت امام صادق (علیه السّلام) رسید و به او همه را بازگفت و آن حضرت هم شاد شد به کار او، آن مرد گفت: یاابن رسول الله، گویا کاری که با من کرده شما را هم شاد نمود؟ فرمودند: آری، به خدا هرآینه خدا و رسولش را هم شاد کرد.

منبع: اصول کافی جلد 4،ص 567

روا کردن حاجت مومن

41- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: برآوردن حاجت مومن بهتر از آزاد کردن هزار بنده و بهتر است از تقدیم هزار اسب در راه خدا.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 575

42- اسماعیل بن عمار صیرفی گوید: من به حضرت امام صادق(علیه السّلام) گفتم: قربانت، مومن برای مومن رحمت است؟ فرمودند: آری، گفتم: چگونه؟ فرمودند: هر مومنی نزد برادرش برای حاجتی رود، آن رحمتی است که خدا به سوی او کشانیده و برای او فراهم کرده و اگر حاجتش را برآورد، با پذیرش آن، رحمت را پذیرفته، و اگر با قدرت حاجت او را رد کند، رحمت خدا عزوجل را از خود رد کرده است که بدو کشانده بود و برای او فراهم کرده بود و خدا عزوجل این رحمت را ذخیره کند تا روز قیامت برای آن کسی که حاجت او رد شده تا درباره ی آن قضاوت کند، اگر خواهد آن را به خود برگرداند و اگر خواهد به دیگری رساند، ای اسماعیل، چون روز قیامت شود و او در رحمت خدا حکم گردد که به او اجازه داده شده به نظر تو آن را به که برگرداند؟ گفتم: گمان ندارم آن را از خود برگرداند، فرمودند: گمان مدار بلکه یقین داشته باش که آن را هرگز از خود برنگرداند، ای اسماعیل، هر که برادرش در حاجتی که دارد به او مراجعه کرد و او می تواند آن را برآورد و حاجت او را برنیاورد، خدا بر او در گورش ماری چیره کند که تا روز رستاخیز انگشت بزرگ او را به دندان خود بگزد و بجود، خواه آمرزیده شود و خواه معذّب گردد.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 575

43- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: هر که به خانه (خانه ی کعبه) یک هفته طواف کند، خدا عزوجل برای او شش هزار حسنه بنویسد و از او شش هزار سیّئه محو کند و شش هزار درجه از او بالا برد. گوید، اسحاق بن عمار این را هم اضافه کرده که فرمودند: و شش هزار حاجت او را برآورده سازد. گوید: سپس فرمودند: و برآوردن حاجت مومن بهتر است از طواف و طواف و تا ده تا شمرد.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 575

44- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: هر که  به این خانه(یعنی خانه ی کعبه) یک طوافی کند، خدا عزوجل برای او شش هزار حسنه بنویسد و از او شش هزار سیئه محو کند و شش هزار درجه از او بالا برد تا چون نزد ملتزم(یعنی مستجار که برابر خانه ی کعبه و در پشت آن می باشد) رسد، خدا هفت در از بهشت به روی او گشاید، من به او گفتم: قربانت، این فضیلت، همه در طواف است؟ فرمودند: آری و من تو را به بهتر از آن خبر دهم، برآوردن حاجت مسلمانی بهتر است از طواف و طواف تا برسد به ده طواف.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 579

45- ابرهیم خارقی گوید: شنیدم حضرت امام صادق (علیه السّلام) می فرمودند: هر که در انجام حاجت برادر مومن خود راه برود و مزد خود را از خدا خواهد تا حاجتش برآید، خدای عزوجل برای او در برابر آن چون مزد یک حج و یک عمره پذیرفته شده را بنویسد و روزه ی دو ماه از ماههای حرام و اعتکاف دو ماه در مسجدالحرام، و هرکه با قصد خدا در آن بکوشد و برآورده نشود، خدا در برابرش برای او یک حج پذیرفته بنویسد، در کار خیر رغبت کنید.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 579

46- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: در کار خوب با برادران رقابت کنید و اهل آن باشید، زیرا برای بهشت دری است که آن را معروف گویند و از آن در نیاید جز کسی که در جهان خوبی کرده باشد، زیرا بنده ای در حاجت برادر مومن خود راه می رود و خدا عزوجل دو فرشته به او می گمارد، یکی از طرف راستش و یکی از طرف چپش تا از خدا آمرزش خواهند و برای آوردن حاجتش دعا کنند، سپس فرمودند: به خدا که رسول خدا (صلّی الله علیه و آله و سلّم) شادتر است به برآوردن حاجت مومن وقتی خبرش به آن حضرت رسد از خود صاحب حاجت.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص581

47- محمد بن قیس گوید: حضرت امام محمّد باقر(علیه السّلام) فرموده اند: خدا عزوجل به موسی (علیه السّلام) وحی کرد که: به راستی برخی از بندگانم با خوش کرداری به من نزدیکی جویند تا به جایی که او را در بهشت مختار نمایم و حاکم سازم. موسی عرض کرد: بار خدایا این حسنه چیست؟ در پاسخ گفت: با برادر مومنش در برآوردن حاجت او راه برود چه برآید و چه برنیاید.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص583

48- حضرت امام محمّد باقر(علیه السّلام) فرموده اند: به راستی که به مومن حاجتی از طرف برادرش مراجعه می شود و نزد او نیست و بدان همت می گمارد و دل می بندد و خدا تبارک و تعالی به همان همت و دلبستگی بدان، او را به بهشت می برد.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 583

کوشش در حاجت مومن

49- محمّد بن مروان گوید، حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: راه رفتن مرد در انجام حاجت برادر مومنش برای او ده حسنه نوشته شود و ده سیئه از او محو گردد و ده درجه از او بالا رود، گوید: به نظرم جز این نفرموده اند که برابر آزاد کردن ده بنده است و بهتر است از اعتکاف یک ماه در مسجدالحرام.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 585

50- معمر بن خلاد گوید: شنیدم ابوالحسن (علیه السّلام) می فرمودند: به راستی برای خدا بنده هایی است در زمین که می کوشند در حوائج مردم، ایشانند که روز قیامت آسوده اند، و هر که وسیله ی شادی مومنی را فراهم سازد، خدا دلش را در روز قیامت شاد کند.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 585

51- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: اگر من در انجام حاجت برادر مسلمانم راه بروم دوست داشتنی تر است برایم از اینکه هزار بنده آزاد کنم و در راه خدا هزار اسب با زین و لگام زیر پای مجاهدان بنهم.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 587

52- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: هر که در انجام حاجت برادر مسلمانش بکوشد و رضای خدا جوید، خدا عزوجل برای او هزار حسنه بنویسد که در ضمن آن خویشان و همسایگان و برادران و آشنایان و هرکه در دنیا به او خوبی کرده آمرزیده شوند و چون روز رستاخیز شود به او گفته شود که به دوزخ برو و هرکه را دیدی که در دنیا به تو خوبی کرده به اجازه ی خدا عزوجل او را بیرون آور جز اینکه ناصبی و دشمن اهل بیت باشد.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 589

53- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: هر که در انجام حاجت برادر مومنش بکوشد و در آن تلاش کند و خدا به دست او آن را برآورده کند، خدا عزوجل برایش یک حج و یک عمره و اعتکاف دو ماه در مسجدالحرام و روزه ی آنها را بنویسد و اگر در انجام آن کوشد و خدا آن را به دست وی روا نکند، خدا عزوجل برای او یک حج و یک عمره نویسد.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 589

54- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: برای مرد در اظهار اعتماد به برادر دینی خود، همین بس که حاجتش را به او رجوع کند.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص589

55- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: خدا عزوجل می فرماید: خلق عیال منند و دوست داشتنی ترین آنها نزد من مهربانتر بدانها است و کوشاتر در حوائج آنها.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص591

56- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: خداوند تمام کارهای هر مسلمانی را به خود او واگذار نموده اند مگر ذلیل کردن خود، یعنی مؤمن حق ندارد موجبات خواری و ذلّت خود را فراهم آورد.

منبع : کافی جلد 5 ،ص63

گشودن گرفتاری مومن

57- زید شحام گوید: شنیدم حضرت امام صادق (علیه السّلام) می فرمودند: هر که به داد برادر مومن گرفتار و تشنکام خود برسد هنگامی که تاب از او رفته است و گرفتاری او را برطرف کند و برای انجام شدن حاجتش به او کمک کند، خدای عزوجل بدین کار برای او 72 رحمت از طرف خداوند بنویسد که نسبت به یکی از آنها برای او بشتابد و بدان کار و زندگی او را اصلاح کند و هفتاد و یکی از آنها برای او بشتابد و بدان کار و زندگی او را اصلاح کند و هفتاد و یک از آنها را برای او ذخیره سازد در برابر دلهره ها و هراسهای روز قیامت.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 593

58- پیامبر اسلام (صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرموده اند: هر که کمک مومنی کند، خدا عزوجل 73 گرفتاری را از او رفع کند، یکی در دنیا و هفتاد و دو گرفتاری هنگام گرفتاری بزرگ او، فرمودند: آنجا که هر کس به خود مشغول است.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 593

59- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: هرکه یک گرفتاری را از مومن برطرف کند، خدا گرفتاریهای دیگر سرای را از او برطرف کند و از گورش دلشاد و آسوده برآید و هرکه مومنی را خوراک دهد، خدا به او از میوهای بهشت بخوراند و هرکه او را سیراب کند، خدایش از شراب بهشتی سربسته بنوشاند.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 593

60- حضرت امام رضا (علیه السّلام) فرموده اند: هرکه به مومنی فرج بخشد، خدا روز قیامت گره از دلش بگشاید.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص595

اطعام مومن

61- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: هرکه مومنی را سیر کند، بهشت برای او واجب است و هرکه کافری را سیر کند بر خدا سزا است که دلش را از زقوم پر کند، خواه مومن باشد و خواه کافر.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص595

62- حضرت علی بن الحسین (علیه السّلام) فرموده اند: هر که مومنی را در گرسنگی اطعام کند، خدایش از میوه های بهشت بخوراند و هرکه مومن تشنه ای را سیراب کند، خدایش از شراب سربسته ی بهشت بنوشاند.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 597

63- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: هر که مومن را اطعام کند تا سیرش سازد، هیچ کس اندازه ی مزدی که در آخرت دارد نداند، نه فرشته ی مقرب و نه پیغمبر مرسل جز خدا پروردگار جهانیان، سپس فرمودند: از موجبات آمرزش ، اطعام مسلمان گرسنه است سپس قول خدا عزوجل را خواند: (( یا اطعام به روز قحطی(14) به یتیمی خویشاوند(15)، یا مستمندی خاک نشین(16).)(بلد،آیه ی 14 تا 16)

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 599

64- پیامبر اسلام (صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرموده اند: هر که یک شربت از آب به یک مومن بنوشاند که بدان توانا است، خدایش به هر شربتی هفتاد هزار حسنه بدهد و اگر به او نوشاند از آنجا که نتواند شربت آب را به دست آرد، گویا ده بنده از فرزندان بنی اسماعیل را آزاد کرده باشد.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 599

65- ابی محمد وابشی گوید: اصحاب ما شیعه نزد حضرت امام صادق (علیه السّلام) یادآوری شدند و من گفتم: چاشتی و شامی نخورم جز آنکه دو سه تن یا بیش و کم از آنها همراهم باشند، حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرمودند: فضل آن میهمانان بر تو میزبان بزرگتر است از فضل تو بر آنان، من گفتم: قربانت، چگونه با اینکه من از طعام خودم به آنها می خورانم و از مالم برای آنها خرج می کنم و عیالم به آنها خدمت می کند؟ فرمودند: برای آنکه چون آنها بر تو وارد شوند، روزی بسیاری از طرف خدا عزوجل برای تو آورند و چون بیرون آیند با آمرزش تو بیرون شوند.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 601

66- ربعی گوید، حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرمودند: هرکه برادر دینی خود را اطعام کند، مزد کسی را دارد که گروهانی از مردم را اطعام کند، من گفتم: گروهان(ازمردم) چند نفرند؟ فرمودند: صد هزار.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص603

67- ابی شبل گوید، حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرمودند: من چیزی را نبینم که برابر دیدار مومن باشد جز اطعام او و بر خدا سزا است که هرکه مومن را اطعام کند، او را از طعام بهشت بخوراند.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص605

68- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرمودند: اگر مومن محتاجی را اطعام کنم، برای من دوست داشتنی تر است از اینکه او را دیدار کنم و اگر او را دیدار کنم، برای من دوست داشتنی تر است از اینکه ده بنده آزاد کنم.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 605

69- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرمودند: هرکه مومن دارائی را اطعام کند، برابر است با آزاد کردن یکی از فرزندان اسماعیل که او را از سر بریدن نجات دهد و هرکه مومن نیازمندی را اطعام کند، برابر است با آنکه صدتن از فرزندان اسماعیل را از سربریدن نجات دهد.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص605

70- نصر بن قابوس گوید، امام صادق (علیه السّلام) فرمودند: هر آینه اطعام یک مومن نزد مومن، محبوب تر است از آزاد کردن ده بنده و از ده حجّ، گوید، گفتم: از ده بنده و ده حج؟ گوید: در پاسخ فرمودند: ای نصر، اگر او را اطعام نکنید بمیرد یا خوارش کنید برود به در خانه یک ناصبی دشمن اهل بیت و از او گدایی کند و مردن بهتر است برایش از گدایی از ناصبی.ای نصر، هرکه مومنی را زنده کند، گویا همه ی مردم را زنده کرده است، اگر به او اطعام نکنید، او را میرانده اید و اگر به او اطعام کنید، او را زنده کرده اید.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 607

کسی که مومن را بپوشاند

71- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: هرکه به برادر مومن خود جامه ای برای زمستان یا تابستان بپوشاند، بر خدا سزا است که به او از جامه های بهشت بپوشاند، و سختی جان کندن را آسان کند و گورش را گشاد کند و چون از گور برآید فرشته ها را با دریافت مژده، ملاقات کند و این است معنی قول خدا عزوجل در قرآنش: (( ... و فرشتگان استقبالشان کنند و گویند: این همان روزی است که به شما وعده داده می شد.))(انبیاء، 103)

منبع:اصول کافی، ج4، ص 607

72- علی بن الحسین (علیه السّلام) فرمودند: هرکه مومنی را بپوشاند، خدا از جامه های سبز به او بپوشاند و در حدیث دیگر فرمودند: پیوسته در ضمانت خدا است تا نخی از آن جامه موجود باشد.

منبع: اصول کافی، ج4، ص609

73- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: هرکه به مومنی جامه ای برای برهنه بودن او بپوشاند، خدا به او از استبرق بهشت بپوشاند و هرکه به مومن توانگری جامه ای بپوشاند، تا از آن جامه پاره ای مانده، در حفظ خدا باشد.

منبع: اصول کافی، ج4، ص 611

اظهار لطف و مهربانی به مومن و گرامی داشتن او

74- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: هرکه از چهره ی برادر مومنش خار و خاشاکی برگیرد،خدا برای او ده حسنه نویسد. و هرکه در روی برادرش لبخند زند، برای او یک حسنه باشد.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 611

75- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: هرکه به برادر مومنش خوش آمد گوید، خدا برای او خوش آمد و مرحبا نویسد تا روز قیامت.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص611

76- زید بن ارقم گوید، پیامبر اسلام (صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرموده اند: در امتم بنده ای نباشد که اظهار لطفی در هر چه باشد به برادر دینی خود برای خدا کند جز آنکه به وی از خدمتکاران بهشتی خادمی بدهد.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 613

77- جمیل گوید، شنیدم حضرت امام صادق (علیه السّلام) می فرمودند: به راستی از آنچه خدا عزوجل مومن را بدان مخصوص ساخته، این است که او را شناسای احسان به برادران خود نموده گرچه اندکی باشد و احسان، به بسیاری عطا نیست برای آنکه خدا عزوجل در قرآن خود می فرماید: (({آنهارا} بر خود مقدم می دارند، هرچند خود بدان نیاز مبرمی داشته باشند. و هرکس از بخل و آز نفس خویش مصون ماند، چنین کسانی رستگارانند.))(حشر،9) هر که را خدا عزوجل به این صفت شناخت(شناسا کرد) خداوندش دوست دارد و هرکه را خدا تبارک و تعالی دوست دارد، روز قیامت مزد او را بی اندازه بپردازد. سپس فرمودند: ای جمیل، این حدیث را برای برادرانت روایت کن، زیرا که آن تشویق به احسان کردن است.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص613

78- حضرت امام باقر (علیه السّلام) فرمودند: مومن به مومن حق واجب دارد که تا هفتاد گناه کبیره بر او پرده پوشی کند. {از مجلسی(ره)- اختصاص به هفتاد این است که اگر از آن تجاوز کند متجاهر به فسق گردد و دیگر احترامی برای او باقی نماند و غیبت او جائز گردد، و بسا که کلمه ی سبعین حمل بر مطلق کثرت شده است نه خصوص شماره معین، یعنی هم گناه او بیش باشد باز باید از او پرده پوشی کرد و آبروی او را حفظ کرد (این تاکیدی است در موضوع حرمت غیبت و زشتی بدگویی از برادر مومن و موارد تجویز غیبت چون شکایت و شهادت و غیره از آن برکنار است)}

منبع: اصول کافی جلد 4، ص 615

79- اسحاق بن عمار گوید: حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرمودند: ای اسحاق، تا می توانی به دوستان من نیکی کن، زیرا هیچ مومنی به مومن دیگر احسان و نیکی نکند و به او کمک ننماید جز آنکه روی شیطان را بخراشد و دلش را ریش کند.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص617

اندرز دادن و خیرخواهی برای مومن

80- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: برای مومن بر مومن واجب است که او را هم اندرز باشد و برای هم خیرخواهی کنند.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص619

81- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: برای مومن بر مومن نصیحت و خیرخواهی واجب است در حضور و غیاب.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص619

82- حضرت امام باقر(علیه السّلام) فرموده اند: واجب است برای مومن بر مومن خیرخواهی.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص619

83- رسول اکرم (صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرموده اند: باید هر مردی از شماها برای برادر خود، چنان خیرخواهی کند که برای خود می کند.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص619

84- رسول اکرم (صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرموده اند: به راستی بزرگ ترین مردم در رتبه، روز رستاخیز در نزد خدا، آن کس است که در زمین خدا برای خیرخواهی و نصیحت خلق خدا بیشتر دوندگی می کند.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص619

85- حضرت امام صادق(علیه السّلام) فرمودند، که پدرم می فرمودند: کدام چیز چشمم را از تقیّه روشن تر می کند، به راستی تقیّه سپر مومن است.

منبع: اصول کافی جلد 4، ص649

86- رسول اکرم (صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرموده اند: اول عنوانی که در نامه ی عمل مومن دیده می شود آن چیزی است که مردم درباره اش می گویند، اگر خوب باشد خوبی به حساب می آید و اگر بد باشد بدی.

منبع:بحار،جلد17، ص 170

87- حضرت امام صادق (علیه السّلام) درباره ی مومن کامل در ضمن حدیثی فرموده اند: به راستی در عهد پروردگار ثابت و به پیمان خدا وفادار است. او از کسانی است که در قرآن به وفاداری معرفی شده اند، او در دنیا گرفتار نگرانی نیست و در قیامت نیز هراسی ندارد.

منبع: بحار الانوار جلد 15 ص 50

88- حضرت امام صادق (علیه السّلام) از رسول اکرم (صلّی الله علیه و آله و سلّم) حدیث کرده که فرموده اند: کسی که با مال خود به یاری تهیدستان می رود و با تمام مردم براساس انصاف رفتار می کند او مومن واقعی و پیرو حقیقی مکتب اسلام است.

منبع: کافی،جلد2، ص 147

89- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: که جبرئیل به محضر رسول اکرم (صلّی الله علیه و آله و سلّم) شرفیاب شد عرض کرد: خدایت می گوید هرکس بنده ی مومن مرا اهانت نماید با ستیز و جنگ به استقبال من آمده است.

منبع: مستدرک2،ص 103

90- حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: خداوند تمام کارهای مومنین را به خودشان واگذارده است، ولی این اختیار را به آنان نداده که خود را ذلیل و خوار نماید.

منبع: وسائل، کتاب امر به معروف، ص 70

91- حضرت حسن بن علی (علیه السّلام) به عبد الله بن جعفر برخورد و به او فرمودند: ای عبدالله، چگونه مومن، مومن باشد با این که از قسمت مقدر خشمگین است و خود را زبون یابد با این که خدا بر او چنین حکمی کرده است، من ضامنم که هر که در پندار دلش جز رضا نباشد به درگاه خدا هر دعا کند مستجاب شود.

منبع : اصول کافی جلد 4، ص 197

92- ابن سنان از کسی که نامش را برد از حضرت امام صادق (علیه السّلام) گوید: به آن حضرت گفتم : چگونه مومن بداند که مومن است ؟ فرمودند: با تسلیم در برابر خدا و رضا بدانچه بر او وارد آید از مایه ی شادی یا خشم.

منبع : اصول کافی جلد 4، ص 199

 

www.ez12.persianblog.ir

با تشکر از انتخاب شما

کدهای اضافی کاربر :


Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت